Nog maar 10 nieuwe Belgische cd’s gekocht dit jaar. En het ziet er naar uit dat de teller nog wel een tijdje op dat aantal zal blijven steken. Eind deze week ligt met ‘The soft machine’ van Ozark Henry nochtans dé belangrijkste nieuwe Belgische cd-release van 2006 in de winkels. Eerlijk gezegd: ik kijk er niet echt naar uit en ik betwijfel het sterk of ik hem zal kopen. Floris Daelemans van Radio 1 beluisterde de cd voor het programma Neon vorige maand al tijdens een luistersessie die de platenfirma organiseerde voor een groepje journalisten. Zijn mening erover kan u nog steeds beluisteren in het Neon-archief. Zoals u daar kunt horen, hield hij er niet echt een negatieve mening op na, maar ik wist hiermee al genoeg. Het is hiermee immers nu al duidelijk dat Ozark Henry op ‘The soft machine’ zijn commerciële succesformule gewoon verder uitmelkt en dus zijn muzikale horizonten niet meer uitbreidt. Ik heb met andere woorden geen zin meer in nog maar eens dezelfde Ozark Henry-cd.

 

Niemand kan me er nochtans van beschuldigen dat ik de Belgische muziek niet genoeg zou steunen. De laatste 10 jaar kocht ik namelijk ieder jaar gemiddeld zo’n 25 Belgische cd’s. De laatste jaren stelde ik echter vast dat ik steeds meer van hetzelfde te horen kreeg. En zoals dat altijd gaat met iets dat te vaak gekopieerd wordt: de kwaliteit vermindert erop. Daardoor ben ik dit jaar niet meer zo geneigd om nog veel Belgische platen te kopen.

Toch kocht ik onlangs met ‘Ilja’ en ‘Niet voorbij’ van Lieven Tavernier en de 3 re-issues van The Seatsniffers alsnog een aantal recente schitterende Belgische cd’s die bij hun release helaas niet de aandacht kregen die ze verdienden waardoor ze ook aan mijn aandacht ontsnapt waren. Gelukkig maar dat die cd’s nog verkrijgbaar waren (of in het geval van The Seatsniffers: opnieuw verkrijgbaar zijn!), want ik haalde er in één moeite een handvol cd’s mee in huis die ik meteen tot het beste reken die deze nog jonge 21^ste eeuw totnogtoe qua Belgische muziek opleverde.

 

Maar ondertussen zit ik dus toch maar mooi met een hoop Belgische ellende van de laatste 4 jaar opgescheept. Zoals gezegd heeft dat dit jaar geleid tot een voorzichtiger aankoopbeleid qua Belgische cd’s, maar toch heeft dat niet kunnen beletten dat ik met slechts 10 nieuwe Belgische cd’s er nog 9 te veel heb gekocht. Eén daarvan, het ontstellend zwakke titelloze debuut van Savalas (3/10), heb ik onlangs zelfs cadeau gedaan. En of ik de rest nog dikwijls zal beluisteren, durf ik ook te betwijfelen.  Verwacht een vernietigend overzicht daarvan in de volgende updates.