Amaai mijn oor, Tricoloor!

Nog maar 10 nieuwe Belgische cd’s gekocht dit jaar. En het ziet er naar uit dat de teller nog wel een tijdje op dat aantal zal blijven steken. Eind deze week ligt met ‘The soft machine’ van Ozark Henry nochtans dé belangrijkste nieuwe Belgische cd-release van 2006 in de winkels. Eerlijk gezegd: ik kijk er niet echt naar uit en ik betwijfel het sterk of ik hem zal kopen. Floris Daelemans van Radio 1 beluisterde de cd voor het programma Neon vorige maand al tijdens een luistersessie die de platenfirma organiseerde voor een groepje journalisten. Zijn mening erover kan u nog steeds beluisteren in het Neon-archief. Zoals u daar kunt horen, hield hij er niet echt een negatieve mening op na, maar ik wist hiermee al genoeg. Het is hiermee immers nu al duidelijk dat Ozark Henry op ‘The soft machine’ zijn commerciële succesformule gewoon verder uitmelkt en dus zijn muzikale horizonten niet meer uitbreidt. Ik heb met andere woorden geen zin meer in nog maar eens dezelfde Ozark Henry-cd.

 

Niemand kan me er nochtans van beschuldigen dat ik de Belgische muziek niet genoeg zou steunen. De laatste 10 jaar kocht ik namelijk ieder jaar gemiddeld zo’n 25 Belgische cd’s. De laatste jaren stelde ik echter vast dat ik steeds meer van hetzelfde te horen kreeg. En zoals dat altijd gaat met iets dat te vaak gekopieerd wordt: de kwaliteit vermindert erop. Daardoor ben ik dit jaar niet meer zo geneigd om nog veel Belgische platen te kopen.

Toch kocht ik onlangs met ‘Ilja’ en ‘Niet voorbij’ van Lieven Tavernier en de 3 re-issues van The Seatsniffers alsnog een aantal recente schitterende Belgische cd’s die bij hun release helaas niet de aandacht kregen die ze verdienden waardoor ze ook aan mijn aandacht ontsnapt waren. Gelukkig maar dat die cd’s nog verkrijgbaar waren (of in het geval van The Seatsniffers: opnieuw verkrijgbaar zijn!), want ik haalde er in één moeite een handvol cd’s mee in huis die ik meteen tot het beste reken die deze nog jonge 21ste eeuw totnogtoe qua Belgische muziek opleverde.

 

Maar ondertussen zit ik dus toch maar mooi met een hoop Belgische ellende van de laatste 4 jaar opgescheept. Zoals gezegd heeft dat dit jaar geleid tot een voorzichtiger aankoopbeleid qua Belgische cd’s, maar toch heeft dat niet kunnen beletten dat ik met slechts 10 nieuwe Belgische cd’s er nog 9 te veel heb gekocht. Eén daarvan, het ontstellend zwakke titelloze debuut van Savalas (3/10), heb ik onlangs zelfs cadeau gedaan. En of ik de rest nog dikwijls zal beluisteren, durf ik ook te betwijfelen.  Verwacht een vernietigend overzicht daarvan in de volgende updates.

20 gedachten over “Amaai mijn oor, Tricoloor!

  1. Ik heb het inmiddels aangepast in “de volgende updateS’… anders werd het weer te lang voor één post…

    Like

  2. ondertussen liep er hier een bestelling voor de nieuwe worp van den Ozark binnen … jawel … van RoenHetZwoen :-ppppppp
    ik moet er wel bij vermelden dat hij enkel de 2de cd wil (van de limited) … de eerste mag ik houden 🙂

    Like

  3. “Verwacht een vernietigend overzicht daarvan in een volgende update.”

    … wacht maar tot Roen aan het Arno repertoire begint 🙂

    Like

  4. ons ayco is niet single meer; ze gaat binnenkort trouwen met haren eduardo 😉

    arno komt zingen tijdens de mis

    Like

  5. Ik koop zowat uitsluitend Belgische muziek, en eerlijk gezegd, nog nooit een miskoop aan gedaan. Ik tel dan ook af tot de nieuwe Ozark uitkomt.

    Like

  6. koop dus vooral de limited van de nieuwe Ozark, josie… dat 2de schijfje lijkt me immers het interessantst…

    Like

  7. Ik versta niet dat jullie kritiek kunnen hebben op iets dat jullie nog niet gehoord hebben. Daarbij die journalisten zijn in principe niet echt een referentiepunt. Die kunnen nooit iets met respect beluisteren laat staan na enkel 1X gehoord te hebben. Ik durf te wedden als je muziekliefhebber bent soms een cd pas na enkele keren te beluisteren of zelfs na enkel weken plots toch een meesterwerk kan vinden.
    Dus oordeel pas als je de nieuwe CD gehoord. PS de limited is vandaag te kopen bij Freerecordshop aan een stuntprijs van 15€! Als is ie niet goed het is geen financiële ramp!

    Like

  8. De mafia van Free Record Shop? Echte muziekliefhebbers gaan nog naar het échte ouderwetse, gezellige platenwinkeltje… Eddy’s Records Halle (bij de Gert) is nog één van de laatste overlevenden… FRS is voor sukkels

    Like

  9. mafia of nie, Ik geef liever 10€ minder uit aan een CD om daarmee een andere te kunnen kopen (zoals Coldplay Parachutes 9€).
    Op het einde van de maand telt enkel mijn rekening en niet dienen van Gert zunne!

    Like

  10. Per ongeluk hier terecht gekomen en ontstellend om te moeten vaststellen dat er mensen zijn die blijkbaar geen fluit van muziek kennen en toch de pseudo-intellectualische toer op gaan en cd’s afbreken, waaronder die van Savalas, zonder kennis van zaken (ik vraag me anders af welk protocol u gebruikt om cd’s te evalueren, buiten uw eigen smaak). Dat u negen releases van Belgische bands in de vuilbak kiepert, dat is uw zaak. Ik zou wel is willen weten welke dat zijn? Als er een land is waar op niveau muziek wordt gemaakt zal het wel hier zijn.
    Het enige waar ik op basis van bovenstaande iets kan en wil zeggen is dan maar Savalas. U had de pers wat meer moeten volgen, dat is blijkbaar toch uw referentie, dan had u nergens een negatieve recensie gelezen. Zelfs niet in Humo….daar beschreven door Serge Simonart, een man waarbij u niet eens aan de enkels komt.
    Als u dan toch hoog oploopt met heren als Wouter Mattelin (die trouwens bij Savalas in de AB op de eerste rij stond!) en de HUMO-recensenten volg dan ook hun voorbeeld: zij zullen nooit een cd bespreken als ze hem niet goed vinden…het zegt iets over hun kwaliteiten als recensent en als mens.

    Besef dat uw mening, noch die van een ander, er toe doet.
    Smaken verschillen en heb daar enig respect voor.

    p.s.: Dat u met zekerheid niets van muziek kent is wel duidelijk met uw reactie op The Soft Machine. Als je het puur muzikaal en lyrisch gaat bekijken dan zijn er weinig tot geen raakvlakken met de vorige albums, buiten de obligate single die je tegenwoordig wel moet schrijven om mensen als u bezig te houden.

    Like

  11. Timooke, Timooke, Timooke: net zoals het u goed recht is om het gat én de stront te likken van overroepen belgiese artiesjes, is het mijn goed recht om hun met hunne neus in hun eigen stront te duwen… als de belgiese vakpers te laks of te schijterig is om dat te doen, doe ik het dan maar in hun plaats; ik heb godverdomme betaald voor het fokking album, hetgeen van hen niet gezegd kan worden; zij krijgen godmiljaar alles in hunne schoot geworpen en willen dat zo houden ook, waardoor ze niks meer DURVEN afbreken tegewoordig… moesten ze hun plaatjes niet meer krijgen, ze zouden geen recensies meer schrijven ook, de sukkelaars… waarom denkt ge anders dat geen enkele cd tot nog toe minder dan 2 sterren kreeg in Humo? Precies, of er worden tegewoordig niets dan meesterwerken uitgebracht… djeezes man, blaas de stront eens uit uw oren, en kom daarna eens mijn schoenen poetsen.

    bovendien: 2,5 sterren in den humo betekent niks en zegt tegelijk meer dan de recensie, waaruit uiteindelijk dit het meest essentiële deel is:

    Het gevaar bestaat dat Savalas tussen wal en schip richting vergetelheid glijdt, want ze missen een Smoel. Bovendien is hun muziek te subtiel voor primaire rockers en te inventief, te grillig en te cocky voor Radio 1 en consorten. (ss)

    Like

  12. Ik heb de woordenwisseling tussen Timo en Roen eens gelezen en ik vind dat Roen toch wel gelijk heeft.
    Wie tot op de draad versleten cliché-argumenten à la “smaken verschillen” gebruikt zou eigenlijk vakkundig en kruisteekgewijs de mond moeten gesnoerd worden. Tegen zulke argumenten valt immers niets, maar dan ook helemaal niets in te brengen. Het zijn dooddoeners die alle vormen van gedachtenwisseling euh….. dood doen. Het is niet omdat je niet weet hoe je spaghettisaus maakt, dat je niet kan oordelen of de spaghettisaus van iemand anders goed of slecht is. Zuig hier maar eens een puntje aan, beste Timo.
    Dat Timo een bedenkelijke manier van redeneren heeft, bewijst zijn uitspraak “ze zullen nooit een cd bespreken als ze hem niet goed vinden”. Come again????? En wat zegt dat dan over hun kwaliteiten als recensent en als mens? Dat ze smaak hebben? Dat ze kennis van zaken hebben? Dat ze eerlijk en oprecht zijn? Niet dus! Zoals Roen zegt, professionele recensenten en “muzikanten” hebben elkaar broodnodig.
    En euh, Serge Simonart, de onofficiële paus van de Vlaamsche muziekpers, heeft de goede smaak niet in pacht! Als ik dan toch advies wil over muziek, dan ga ik wel naar gespecialiseerde winkels zoals de Music Mania in Gent.

    Wat de muziekscene in België betreft: op het gevaar een meeloper te worden genoemd (en wat dan nog, see if I care), dan vind ik Deus eigenlijk de enige Belgische band met internationale allure. De rest is goed zolang ze maar onder de kerktoren hun ding blijven doen. Savalas is zo’n groepje. Ze leverden met hun debuut “Savalas” een zeer veilig en braaf schijfje af, maar daarmee is alles gezegd. Savalas beweert trouwens zelf dat ze niet de pretentie hebben om kunst te maken en daarvoor kan ik ze wel appreciëren.
    Mijn mening (hoe onbenullig en betekenisloos die ook moge weze): Savalas heeft een goed verkoopbaar product afgeleverd, maar ik zou het zeker geen muzikaal meesterwerk noemen. In dat opzicht zijn ze niet beter of niet slechter dan pakweg Laura Lynn of Luc Steeno of Stijn, de zwakste Jamiroquai-kloon ever.

    Ten slotte: hoe je het draait of keert, in de muziekindustrie heb je twee strekkingen: zij die muziek maken om rijk en beroemd te worden en zij die muziek maken uit liefde voor het métier en voor de muziek zelf. Het verschil tussen beide strekkingen is dat de eerste groep (die helaas in de meerderheid is) verkopers zijn en de laatste groep artiesten, ja zelfs kunstenaars, die niet wakker liggen van het aantal verkochte cd’s.

    Like

Reacties zijn gesloten.