Summertime Blues

maandag 15 oktober 2007
(foto: RoenHetZwoen. Foto die ik nam wat verderop in mijn straat naar de top van de Bosberg toe tijdens een ochtendwandeling op maandag 15 oktober 2007 om 8u22. Het was de eerste barkoude nacht en ochtend van de herfst van 2007.) 

Was het maar al herfst. Ja, zul je zeggen, het is nu buiten toch ook al herfst? Helaas, dat slechte weer is slechts schijn. Is het wel slecht weer vandaag? Het mag wat mij betreft nog wel wat frisser. Toch ben ik blij dat het tenminste niet verschrikkelijk heet is en er heerlijke frisse lucht is dankzij de regen. Maar de zomer is wel degelijk aanwezig. Iedereen is immers onrustig en meent van alles te moeten doen. Men meent de vakantie “nuttig” te moeten besteden door te tuinieren, fietsen, barbecuen, reizen, timmeren, boren, metselen, wandelen, voetballen, praten, zingen, fluiten, zeuren, dansen, springen, zwemmen, gamen, feesten, festivallen. Enzovoort. De bron van lawaai is onuitputtelijk. Omdat het zomer is. Dat zogenaamde slechte weer houdt de mensen niet tegen. Zelfs de natuur is onrustig en maakt veel te veel lawaai. Vroeger, toen ik nog gezond, jong, knap en intelligent was, bezondigde ik me ook aan hyperactiviteit gedurende de zomerperiode, maar nu heb ik een diep verlangen naar de kalmte en de rust en de ruimte van de herfst en de winter. De beklemmende lawaaihinder van de zomer maakt me gek en paralyseert me. Ik kan niet nadenken, niet lezen, niet naar muziek luisteren, niet schrijven. Ja, zul je alweer zeggen, muziek beluisteren zorgt toch ook voor lawaai? Dat is echter de kortzichtige gedachte van de gewone mens. In alle rust en eenzaamheid muziek beluisteren, zelfs al is het een LP van AC/DC, brengt immers stilte en kalmte en maakt me rustig. Nu ben ik echter de wanhoop nabij en zoek ik tevergeefs naar rust en ruimte in huis en omdat ik die niet vind, blijf ik ’s nachts veel te lang op. Veel te lang dan goed voor me is, want ik voel me ellendig. Wegens slaaptekort. Want natuurlijk is iedereen vroeg wakker, waardoor het lawaai van de helse activiteit al vroeg doorheen mijn slaap gonst en op mijn arme, moegetergde hoofd inbeukt. Een wandelingetje maken is geen optie, want nu kom ik veel te veel mensen tegen. Ik ben allergisch voor mensen. Ik voel dat ze me aanstaren en dat ze me willen aanspreken en dat maakt me onrustig en angstig. Ik heb geen behoefte aan nutteloze, overbodige gesprekken. Daarom verlang ik intens naar de desolaatheid van de herfst en de winter. Minder naar de winter, want na de winter komt die onvermijdelijke rotlente die de mensen uit hun huizen jaagt waardoor het lawaai begint aan te wakkeren. Maar in de herfst en de winter kan ik tenminste wel ongestoord gaan wandelen. Omdat dan de kans op ongewenste ontmoetingen met bekende of onbekende mensen minder groot tot onbestaande is. De herfst houdt iedereen immers binnen, want men is bang van de vroege, lange duisternis, the man in the long black coat, het gehuil van de boze wolven en het gekras van de kraaien. Ik hou van het gehuil van de wolven en het gekras van de kraaien. Ze bevestigen de doodse stilte van de herfst en de winter. Daarom hoor je de wolven en de kraaien nu niet. Zouden ze zich stil houden voor de zomerse hyperactiviteit? Of hoor je ze niet omdat hun gehuil en gekras overstemd wordt door het zomerse lawaai? Straks, als mist, duisternis, wind, kou en regen terug regeren, zullen ze wel terug uit hun schuilplaats komen om op de desolate velden uit mijn handen te eten. Ik kan haast niet wachten. Was het maar al herfst…

Steve Von Till – To the field LYRICS

The winds outside are change,
Shadows move across the floor, chasing the light.
When the leaves fall to the field,
I’ll know the wrong from yesterday.
Sky turns sustaining night.
We all watch the frost from the withered vines
Of the Autumn host I’ll pray.
On my sustaining life,
I will be as yew, with the grain.

Driven through a sea,
The tides wash in to inspire
The dawning moon of the mind.
Flesh given way to the worlds in her eyes.
The rain will no longer cease.
Drowning gives meaning to breath.
I come down to stake my claim.
Runes in the clouds and blood on the bone.

10 gedachten over “Summertime Blues

  1. ’s ochtends rond 7 uur is het te doen. die wandelingen bedoel ik. toch in de velden, hierachter.
    maar dan slaap je nog.

    Like

  2. Wat woon jij in een prachtige streek! Heerlijk die ruimte en dat golvend landschap.Herfst en vroege lente, meestal de laatste en de eerste zonnestralen! De ijle,ijskoude ,maar zonnige winterdagen , onmisbaar. Een mens heeft nood aan licht, veel licht zelfs, maar de hitte van de zomer, daar pas ik ook voor.
    Een stukje Astor Piazzola of Eric Satie zou perfest bij de foto passen

    Like

  3. @ Mie:
    Jammer genoeg ken ik geen van die beiden. Ik lees soms wel hun namen, (op het goddeauforum), maar ken er geen muziek van. Zou het wat voor mij zijn denk je? Ik vond ‘To the field’ van Steve Von Till in ieder geval perfect bij mijn tekst en foto passen; het herinnert me opnieuw aan de stilte en de kou van die ochtend. Maar je hebt gelijk; het is hier prachtig in de Vlaamse Appalachen.

    @ Evy:
    Inderdaad Evy, 7u ’s ochtends tijdens de beide grote vakantiemaanden is middernacht voor mij. In september zal ik opnieuw mijn leven beteren en zal ik opnieuw ochtendwandelingen kunnen maken.

    Like

  4. Roen, mijn reactie was nogal onbehouwen, dat zie ik nu en dat was niet mijn bedoeling.
    Ik zorg er ook voor dat ik geen mensen tegenkom. en ik wandel veel te weinig.

    Like

  5. tutut Evy, ik besef dat mijn dochter mij op het juiste wandelpad houdt. Dat merk ik nu maar al te goed, nu de verleiding groot is om weer aan mijn oude slechte gewoonten toe te geven.

    Like

  6. Een heerlijk landschap. Ik zou er graag eens The Notorious Byrd Brothers horen weerklinken in de stilte van de avond. Een ochtendmens zal ik wel nooit worden.

    Like

  7. Hé dude,

    Dringend tijd om nog es te klappe man, Where’s my fucking best friend waar ik uren dagen weken jaren vette tijden mee heb gekent. Alles met elkaar hebben gedeeld.
    Ik zie nu een man die diep ongelukkig is. Die ergens the fun in live is lost. Dude I miss you every day in my live.
    Zeker nu de tijden van boerefuiven en festivals er aankomen.
    Waar zijn de tijden dat we samen zaten te bengen in Bellingen op de kreuners en the radio’s.
    De tijden waar we zaten te rocken en op grieten te jagen in de velden van Bogaaren.

    Ben hier ook aan het mijmeren, heb hier Bettie Serveert nog es opgezet zie. Hmmm, die mooie tijden van de jaren 90.
    Tijden van Doctor Vinyl, Discobar New Line, jeugdhuis Eenders,

    Manman, we moeten dringend nog es afspreken. Misschien wel es op een ochtend op den bosberg, just you me and nature

    Like

  8. @ Martin:
    Sweetheart of the rodeo past hier eigelijk beter in dit landschap, heb ik proefondervinderlijk vastgesteld.

    @ Noenkel Peter:
    Ondanks alles toch niet ongelukkig, nee; dat zie je verkeerd.
    De Kreuners & The Scabs in Bellingen; ik mis ze ook wel. De Radios heb ik er nooit gezien. Madam & ik lagen op het moment van hun optreden wat verderop in het veld voor het eerst te neuken, weet je nog wel?
    Ik mis je ook man. Onze levens zijn zo veranderd de laatste 6 jaar en die verandering houdt ons tegen from seeing each other. We moeten inderdaad nog eens afspreken, maar hoe, wat, waar en wanneer… Misschien moesten we mekaar inderdaad beter eerst maar eens onder 4 ogen zien, zonder onze 4 wijven erbij. For Good Ol’ Times’ Sake.

    @ Mie:
    Piazzola!
    Die melancholie! die treurige viool! Heerlijk. Dank je wel.

    Like

  9. Piazolla is de man van Liber Tango, waar Grace Jones ‘I’ve Seen that face Before’ van heeft gemaakt. Ik was helemaal zot van dat nummer toen het pas uit was.

    @ Mie: de weg naar mijn nieuwe blog nog niet gevonden?

    Like

Reacties zijn gesloten.