Bob Dylan was op 34 jarige leeftijd al een icoon met een tiental meesterwerken op zijn naam en kon toen eigenlijk al met een gerust hart sterven. Maar dat deed hij niet. Net op die leeftijd verrijkte hij de wereld, alsof het niets was, met nog maar eens 2 meesterwerken: ’Blood on the tracks’ en ’The basement tapes’. Enkele jaren later deed Neil Young hem dat na door op 34 jarige leeftijd uit te pakken met het imposante tweeluik ‘Rust never sleeps’ en ‘Live rust’. Mark Lanegan stond in 1998 op 34 jarige leeftijd met één been in het graf toen hij met ‘Scraps at midnight’ zijn getuigenis vanuit de drugshel berustend voor zich uit mompelde. En zo zou ik nog wel een paar voorbeelden van muzikale helden kunnen opsommen die op 34 jarige leeftijd al heel wat verwezenlijkt hadden.

Mijn identiteitskaart beweert ondertussen al meer dan een half jaar dat ik inmiddels ook 34 ben. Nochtans voel ik me zowel mentaal als fysiek eerder 94 dan 34, maar dat doet er nu even niet toe. Feit is dat ik nog steeds niets met mijn leven aangevangen heb. Ik heb nog niets essentieel verwezenlijkt waardoor ik na mijn dood zal herinnerd worden. Ik heb alleen maar een hele hoop brol verzameld: platen, cd’s, cassettes en muziektijdschriften die na mijn dood voor niemand nog iets te betekenen zullen hebben en die alleen maar in de weg zullen liggen. Men zal zich eerder dood ergeren aan die immense stapel papier en plastic en mij verwensen dat ik zo veel geld aan die rommel uitgegeven heb. Ik had bij nader inzien met dat geld misschien toch maar beter nuttigere dingen gedaan zoals elke brave hardwerkende Vlaemsche huisvader. Mijn tuin volgestampt met vijvers, een tuinhuis en kitscherige tuinaccessoires, bijvoorbeeld. Of beter nog: het geld uitgegeven aan de hoeren. Dat zou tenminste geen sporen nagelaten hebben. Maar nu moet men na mijn dood nog een container huren om al mijn verzamelde afval in te dumpen. Tenzij ik het zelf zou doen natuurlijk. Ik wil na mijn dood tenslotte niemand meer tot last zijn. Het is al erg genoeg dat er zelfs voor een nutteloze vleeszak als ik een begrafenis zal moeten geregeld worden. Daarom wil ik, nu het nog kan, orde scheppen in mijn gecreëerde chaos en mijn platencollectie uitdunnen tot 100 exemplaren. Met mijn 100 favoriete platen kom ik gerust toe voor de rest van mijn leven. En 100 exemplaren zullen wellicht niet zo’n grote last zijn na mijn dood. Of beter nog: ik kan er mee naar mijn droomeiland Groenland trekken en er daar in een iglo tot aan mijn dood in alle rust, ruimte en stilte naar luisteren. Daar zal zich tenminste niemand aan mijn ketellawijt storen. 100 cd’s passen precies in één reiskoffer. De selectie leest u vanaf morgen.