Zij Gelooft In Mij

Allerzielen vandaag. De dag dat we de doden herdenken. Sommigen herdachten en werden zélf enkele uren later al herdacht. Hoeveel ‘bekende’ doden zijn er vandaag immers niet gevallen…? Theo Van Gogh, een Nederlandse cineast met een extreme, controversiële, goed gefundeerde Eigen Mening werd door een nog extremere zot met een kortzichtige, simplistisch eigen meninkje in koelen bloede op klaarlichte dag vermoord in hartje Amsterdam. Kardinaal Joos overleefde zijn vriend en studiegenoot paus Johannes Paulus II niet en de Nederlandse ex-wielrenner Gerrie ‘De Kneet’ Kneteman overleed op 53-jarige leeftijd aan een hartstilstand tijdens het mountainbiken.
En uitgerekend vandaag vierde mijn moeder haar 53ste verjaardag! Cadeautjestijd voor haar dus! Van mijn madam kreeg ze de nieuwe verzamel-cd van Erik Van Neygen & Sanne cadeau en van ons dochtertje Ayco ‘From Russia with love’, de nieuwe Helmut Lotti. Ik schonk haar de nieuwe dubbele verzamelaar van André Hazes, de Keizer van het Nederlandse Levenslied die onlangs overleed op… 53-jarige leeftijd!
Mijn moeder was in ieder geval ontzettend blij met de cadeaus en in het bijzonder met het cadeautje dat ons Ayco haar gaf. Ons Ayco is dan ook dé oogappel van mijn moeder. Toch was mijn moeder ook blij met mijn cadeau. “Hoef ik eindelijk mijn oude, krakende André Hazes-LP’s niet meer op te leggen”, zei ze over mijn cadeau. Mijn ma en pa zijn dan ook al jarenlang fan van Hazes. ’s Mans oeuvre was zowat de soundtrack bij mijn kinderjaren begin jaren ’80. Ik herinner me alleszins nog levendig dat ik toen op 7-jarige leeftijd tijdens het wekelijkse TROS-programma ‘Op Volle Toeren’ de lyrics van ‘Een beetje verliefd’ meebleirde. Ik herinner me Hazes ook als een mollig mannetje met een eeuwige treurige blik in de ogen. Allesbehalve een gezellige dikkerd was ie, die Hazes. Logisch ook, besef je achteraf; als je weet wat voor een tragisch leven die man geleid heeft. Een typische working class hero was Hazes, die gelukkig wél enorm succesvol was bij leven. Jammer genoeg echter, scoorde hij zijn enige nummer één hit pas vlak na z’n dood, met het ontzettend mooie, ontroerende ‘Zij gelooft in mij’. Kroppen schieten me in rijen van drie in de keel en de tranen springen me spontaan in de ogen als ik het nummer hoor. De manier waarop Hazes het nummer zingt, is zo authentiek en geméénd. Dat maakt dat Hazes één van de weinige Nederlandstalige artiesten is die ik kan hebben. Hem geloof ik als ik hem hoor zingen. Marco Borsato niet. Bij zakelijke Marco hoor ik enkel keiharde euro’s, bij Hazes hoor ik échte gevoelens. Marco zal na z’n dood nooit zo herdacht worden zoals Hazes onlangs in de ArenA. Marco zal ook nooit een postume hit scoren, want hij zal hopelijk al làng voor z’n dood vergeten zijn. Arrogante Marco zal nog niet tot aan de kleine teen van Volksmens Hazes raken, hoeveel cd’s en dvd’s hij ook nog mag verkopen. Lompe Marco bezit immers nog niet een duizendste van het huizenhoge warme charisma van Hazes. Marco vind ik met andere woorden een Zieligaard waarvoor men nog een dag op de kalender moet uitvinden; de dag van de Allerzieligsten.
In ieder geval: nog een gelukkig verjaardag gewenst, moeder, en hopelijk doe jij er in tegenstelling tot je idool André Hazes nog minstens 53 gezonde en gelukkige jaartjes bij!