The Dolphin’s Cry

Eén van mijn grootste muzikale teleurstellingen en tegelijk één van mijn meest memorabele concertbelevingen ooit was ongetwijfeld Rock Werchter 2000. Zodra bekend raakte dat voor die editie mijn favoriete band Pearl Jam op de affiche stond, bestelde ik kaartjes voor mij en mijn madam. De rest van de affiche kon me weinig tot niets schelen. Ik zou immers eindelijk Pearl Jam live aan het werk zien en daar had ik zelfs 10.000 oude Belgische franken voor over gehad. Of misschien zelfs nog meer. Helaas besliste hun doortocht op het Roskilde-festival er anders over. Pearl Jam stond toen, wellicht omdat ze de laatste overlevenden waren van de Grunge-vloedgolf, op het toppunt van hun roem. In Roskilde leidde de devotie voor deze Laatste der Mythische Rockgroepen tot dramatische taferelen: blijkbaar wilden alle 50.000 bezoekers allemaal tegelijk op de eerste rij voor het podium staan voor het Pearl Jam-optreden, waardoor velen verdrukt raakten in de massa. Het resultaat was dat 8 mensen het leven lieten in die mensenmassa, Pearl Jam daardoor het optreden onderbrak en totaal ontredderd hun hele verdere Europese tournee cancelde om zich in hun thuisbasis te bezinnen over de toekomst van de groep. Uiteraard kon ik het goed begrijpen dat Pearl Jam door dit trieste voorval niet meer wilde optreden in Werchter, maar ik was desalniettemin ongelooflijk teleurgesteld. Niet in de groep zelf; zij konden het immers ook niet verhelpen dat de veiligheid op het Roskilde-festival te wensen overliet. Ik was eerder teleurgesteld in het Toeval en in het (Nood)Lot. Hoe was het immers toch mogelijk? Acht jaar voordien, voor de Rock Werchter-editie van 1992, zegde Pearl Jam ook al af. Het leek wel alsof er een vloek rustte op een Belgisch Pearl Jam-optreden.

Daar zaten we dan met onze Werchterkaartjes. Ik had eigenlijk totaal geen goesting meer om nog te gaan, maar mijn madam drong er op aan omdat ze de kaarten te duur vond om niet te gebruiken. Ik dus dik tegen mijn goesting en met een vreemd, gelaten gevoel naar Werchter. Onderweg besefte ik plots dat het vervangprogramma wel eens dik zou kunnen tegenvallen. ’s Vrijdags had Torhout ter vervanging van Pearl Jam nog Live gekregen, maar wie zou het worden in Werchter? “Toch fuckin’ Moby niet!”, vreesde ik al. De hele dag dramde ik maar door: “Alles behalve Moby aub!!!” Ik was er zodanig mee bezig, dat ik niet eens merkte wie er eigelijk voor de rest op het podium stond te spelen. Zowat het enige dat ik me nog herinner was het moment dat het voltallige Arid mee kwam zingen met het nummer ‘Hangin’ around’ tijdens het Counting Crows-optreden.
Een hele dag gepieker en gelamenteer voor niets uiteindelijk, want Werchter kreeg net als Torhout ook Live ter vervanging van Pearl Jam. Nu kon niets of niemand Pearl Jam wat mij betreft vervangen, maar als het dan toch één groep mocht zijn, dan Live wel.

Tijdens de eerste nummers van het optreden had ik nog zoiets van: “eigelijk had Pearl Jam hier nu moeten staan” en alsof de Rockgoden ermee gemoeid waren, begon op dat moment de wind fel aan te wakkeren. Het podiumzeil vloog zelfs zo hoog op dat je de backstage-ruimte zag. Donkere wolken verzamelden zich boven de Werchterweide en als bij toeval, alsof Live het zo in hun optreden gepland had, kregen we tijdens het monumentale ‘The dolphin’s cry’ de Zondvloed over ons heen. Bovendien kregen we er tijdens het machtige refrein van dat nummer dankzij het onweer een fantastisch klank- en lichtspektakel bovenop. Van een perfect getimed showelement gesproken!  Zanger Ed Kowalczyk en de rest van Live leken niet onder de indruk van zoveel natuurgeweld. Meer nog; het leek alsof ze in deze extreme natuurelementen een bondgenoot hadden gevonden om hun bombastische post-grunge nog meer kracht bij te zetten. Kowalczyk bewoog als een echte Goeroe over het podium en kreeg de hele Werchter-weide op zijn hand. Hoe steviger het begon te stormen, hoe groter de klapwiekende bewegingen van Goeroe Ed werden en hoe meer het publiek er voor ging: iederéén golfde immers mee op de Grunge-golven die van het podium rolden, al was het maar om zo alle ellende van kletsnatte, aan je lijf plakkende kleren te vergeten. Zo was het ondanks alles, of net dankzij een combinatie van de groep Live, de extreme weersomstandigheden en zelfs dankzij het gecancelde Pearl Jam-optreden toch nog een memorabele Rock Werchter geworden.

Alles op ‘Awake, the best of Live’ en in het bijzonder het nummer ‘The dolphin’s cry’ deed me terugdenken aan deze memorabele Rock Werchter-editie toen ik deze nieuwe Live-verzamelaar vanmiddag beluisterde. Het was alsof ik de regen opnieuw genadeloos op mijn hoofd voelde plenzen en, mijn doorweekte kleren weer op mijn lijf voelde plakken. Van het nummer ‘The dolphin’s cry’ krijg ik nog altijd kiekevlees en het is dan ook één van mijn absolute favoriete nummers aller tijden geworden. Ondertussen zijn we dik 4 jaar verder en heb ik Live nog eens aan het werk gezien in het Antwerpse Sportpaleis in 2001. Normaal gezien ga ik binnenkort ook naar hun optreden in de Leuvense Brabanthallen.

De wanhoop nabij, heb ik me van Pearl jam eind vorig jaar dan maar 2 live-dvd’s gekocht: ‘Live at the Garden’ en ‘Touring Band 2000’. Niet meteen een goed idee, want nu heb ik immers nog méér goesting gekregen in een Pearl Jam-concert. Kan iemand hen daarom eens dringend de weg naar België wijzen aub? Of nee, beter nog: kan iemand de leden van Pearl Jam eens ontvoeren naar België en pas terug vrijlaten op eender welk Belgisch podium? Zelfs een podium van opeengestapelde bierkratten in één of ander boerencafé in Tollembeek is al goed genoeg!