CONCERT – Elliott Murphy & The Normandy All Stars, Merville zaterdag 8 april 2006

Twee weken geleden werd het concert van Elliott Murphy in Het Zevende Zegel in Kluisbergen tijdens het eerste halfuur grondig verstoord door een straalbezopen Dutch bitch who was as stoned as Herman Brood in zijn beste dagen. De dame in kwestie werd gelukkig uit de zaal gezet, zodat we daarna toch nog twee uur konden genieten van Elliott Murphy & band. Maar goeie ouwe Elliott, duidelijk aangedaan door het incident, was de rest van de set toch zichzelf niet meer. Geen leuke verhaaltjes tussen de songs door dus met als gevolg een routineus afgewerkte setlist. Niet dat dat voor het gros van het publiek zichtbaar was; die keerden na afloop immers meer dan tevreden huiswaarts. Maar de echte fans wisten wel beter… De dag na het Kluisbergen-débacle namen Elliott & co echter al revanche in de Spirt of 66 in Verviers met een zinderend drie uur durend concert. Tenminste, dat mocht blijken uit de verslagjes op de Elliott Murphy-mailinglist, want jammer genoeg hadden Natascha en ik die avond andere verplichtingen.

 

Dat het afgelopen zaterdag in het Noord Franse Merville heel wat minder ging zijn, was te voorspellen, maar toch hebben Natascha en ik ons de 140 km lange rit niet beklaagd. Dit was immers een vintage Elliott Murphy-concert: gedreven, energiek, subtiel, doorleefd en altijd weer anders dan de vorige keer. 

 

Elliott zelf mag dan net 57 geworden zijn; het is hem nog niet aan te zien. Zijn geheim om muzikaal jong te blijven: partner in crime van de laatste 10 jaar Olivier “The Big O” Durand. De gedrevenheid van dit Franse Snarenwonder werkt zo aanstekelijk op Elliott en de andere groepsleden waardoor een soort chemie lijkt te ontstaan dat ieder concert naar een hoger niveau tilt.  Door zijn unieke, fenomenale gitaarspel is Olivier Durand dan ook dé drijvende kracht achter de concerten van Elliott Murphy.

 

Maar zoals Durand vorige zaterdag verschroeiend uithaalde op zijn extra-ledemaat had ik het ook nog nooit meegemaakt. Het had op den duur namelijk meer weg van een duiveluitdrijving die begon met een stomende versie van Dylan’s ‘Highway 61 revisited’ om via een kolkend ‘Green river’ en een doordenderend ‘I want to talk to you’ hét hoogtepunt te bereiken met een allesverwoestend ‘LA woman’ waarin Durand pas écht ál zijn duivels ontbond: er kwám rook uit zijn gitaar en even leek het erop dat Olivier zou bezwijken onder zoveel bezetenheid. Het is haast niet te geloven hoe er telkens weer zoveel energie uit dat kleine, tengere lichaam vrijkomt.

 

Maar “The Big O” blonk vorige zaterdag niet alleen uit in virtuoze krachtpatserij. Tijdens ingetogen bluessongs als ‘Open city’, ‘The thrill is gone’ en ‘Baby what do you want me to do’ ontroerde hij door wondermooie, spaarzame, subtiele licks uit zijn gitaar te toveren en de melodieuze pracht van ‘The day after valentine’s day, ‘Come on Louann’, ‘On Elvis Presley’s birthday’, ‘Terraplane blues’ en ‘You never know what you’re in for’ werd eens te meer versterkt door het verfijnde, melodieuze spel van Durand.

 

Olivier Durand mag dan vanwege zijn superieure gitaarspel veel aandacht naar zich toe trekken, toch blijft het de Oude Meester, de immer sympathieke Elliott Murphy zelve die het publiek uit zijn hand doet eten: zijn vele spitsvondige verhaaltjes tussen de songs door geven steeds die extra meerwaarde aan zijn concerten. Nooit halen die verhaaltjes de drive uit de concerten; integendeel zelfs. Ze zijn part of the show en daardoor onmisbaar in het geheel. Elliott is dan ook een geboren storyteller waardoor je steeds weer aan zijn lippen hangt en geboeid blijft luisteren. Op die manier is een concert, of het nu vier, drie, of zoals afgelopen zaterdag, 2 uur heeft geduurd, zo voorbij. Als in een ongrijpbare, mooie droom. 8/10

  

Setlist:

1. If poets were king
2. 40 days and 40 nights
3. Sonny
4. Last train to Memphis
5. Highway 61 revisited
6. Green river
7. Open city
8. Terraplane blues
9. You never know what you’re in for
10. The day after valentine’s day
11. The thrill is gone
12. Baby what do you want me to do
13. On Elvis Presley´s birthday
14. Dragon
15. I want to talk to you
16. Diamonds by the yard

Bis 1:
17. Last call
18. A little push
19. LA Woman / Spoonfull / Boom Boom / Baby please don’t go/ LA Woman

Bis 2:
20. Come On Louann
21. Last of the Rock stars

Bis 3:
22. Going through something

Een gedachte over “CONCERT – Elliott Murphy & The Normandy All Stars, Merville zaterdag 8 april 2006

  1. Hallo,
    Ik ben ook Nederlandstalig en wil me eigenlijk niet bemoeien met de discussie die momenteel bezig is op Night lights mailing list.
    Maar ik stel toch ook vast dat Ollivier steeds meer aanwezig is.Luister maar naar concertboots van een tijd terug en vergelijk ze met nu.
    Durand is een heel goed gitarist.Maar hij wil toch ook dikwijls de show stelen de laatste tijd en overdrijven.Beschouw dit niet als kritiek want ik ben nog altijd van oordeel dat ik kan kiezen of ik naar een show ga of niet.
    Maar het is een indruk waar ik me niet kan ontdoen.En ik hou nog steeds het meest van Elliott zijn liedjes en zijn stem.
    Walter

    Like

Reacties zijn gesloten.