The End.

Het einde van een tumultueuze week. Ik kan haast niet geloven dat er al een hele week voorbij is gegaan. Vorige week stapte ik rond deze tijd nog tegen mijn zin in de auto om met madam naar Kortrijk te rijden. Ik zei nog tot twee keer toe tegen mijn buurman: “Pfff, zeg hebt gij geen goesting om met madam mee te gaan; ik ben Elliott Murphy kotsbeu gezien hoor. Bovendien heb ik vandaag wat last van de zenuwen.” Hij zal zich ondertussen misschien al beklaagd hebben dat hij niet in mijn plaats is meegegaan.

Ik voel ondertussen al een paar dagen de terugslag. Vannacht nog werd ik badend in het zweet wakker. Ik slaap al een paar nachten onrustig. Ondanks de lorazepam en de paroxetine. Mijn dagelijkse dosis medicatie wordt door de fel oprukkende innerlijke angst en onrust overmeesterd en biedt voorlopig geen weerwerk. Beelden van de ramp flitsen door mijn arme, vermoeide hoofd als ik in bed lig. “Eigen schuld; je had er maar niet moeten naar kijken” denken sommigen nu wellicht. Ze dwalen. Angst en onrust woedden nu al 6 jaar door mijn hoofd en lichaam. Het is waar dat ik net in een wat kalmere, betere periode zat, maar een nieuwe periode van angst zou sowieso gekomen zijn. Het meemaken en zien van de ramp heeft dat proces nu enkel wat versneld.

Gelukkig kan ik tijdens iedere moeilijke periode rekenen op de kalmerende, zalvende muziek van Johnny Cash. De volgende dagen zal zijn ‘American recordings’ reeks een bijkomend wapen zijn in mijn innerlijke strijd tegen mijn duivelse angsten. De onverzettelijkheid die Johnny Cash tegen zijn ziekte heeft geboden ondanks de onmenselijke pijn die hij op het einde van zijn leven heeft moeten doorstaan, geeft mij dan ook steeds weer de moed en de kracht om het leven niet op te geven. Ook al is leven met een constante innerlijke angst niet gemakkelijk en uitputtend, toch woedt ergens diep in mij, hoewel het op dit moment alweer slechts op een waakvlammetje brandt, dat Heilige Vuur van vroeger. Het bewijs daarvan heb ik sinds vorige week. Toen laaide het immers, samen met het hellevuur in de kerk, nog eens in alle hevigheid op. Hopelijk werd het niet mee uitgeblust.

Lyrics Johnny Cash – Hurt

I hurt myself today
To see if I still feel
I focus on the pain
The only thing that’s real
The needle tears a hole
The old familiar sting
Try to kill it all away
But I remember everything

[Chorus:]
What have I become
My sweetest friend
Everyone I know goes away
In the end
And you could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt

I wear this crown of thorns
Upon my liar’s chair
Full of broken thoughts
I cannot repair
Beneath the stains of time
The feelings disappear
You are someone else
I am still right here

[Chorus:]
What have I become
My sweetest friend
Everyone I know goes away
In the end
And you could have it all
My empire of dirt
I will let you down
I will make you hurt

If I could start again
A million miles away
I would keep myself
I would find a way

Een gedachte over “The End.

  1. hey,

    kwil even iets toevoegen aan het feit dat je ook paniekaanvallen hebt…
    kheb dat dus ook maar in veel minder mate nu, vroeger kon ik nergens meer komen, of ik kon zo flauwvallen door de drukte rondom mij, ik sliep nie meer snachts, werd altijd wakker met een fameuse angst over mij, maar kmoet zeggen, kheb dan iemand leren kennen die er mij terug bovenop heeft geholpen en door hulp van medidatie, leer ik nu alles onder controle te houden, kheb voor de moment geen last meer van hyperventilatie en paniek of angstaanvallen, je zou het ook eens moeten proberen, die meditatie of yoga, is allemaal heel rustgevend en doet echt wel deugd…

    Like

Reacties zijn gesloten.