Aankondiging van Mijn Dood

mijn begraafplaats
 

Begin dit jaar was ik een wrak. De dood van mijn hond had me erg aangegrepen. Mijn hond en ik waren immers de beste vrienden. We voelden mekaar perfect aan. Ik werd ziek van verdriet en tegelijk was ik woedend op niet nader genoemde nieuwe buren die mijn hond nooit hadden kunnen uitstaan. Ze stuurden zelfs op Nieuwjaarsdag 2007 de politie op ons af. Mijn misdaad: ik had een hond. En die blafte. De hele buurt heeft hier minstens één blaffende hond buiten rondlopen, maar uitgerekend mijn hond stoorde hen. Omdat onze tuin met hondenhok grenst aan hun voordeur. Kan ik er wat aan doen dat enkele onbekwame idioten de gronden hier destijds zo ingericht hebben en dat hun muren opgetrokken werden in karton? Ik had verdorie veel goesting om dat labiele geval na de dood van mijn hond eens goed de huid vol te schelden. Of beter nog: een fles champagne te schenken zodat ze die vlak in mijn gezicht kon ontkurken in plaats van achterbaks achter de muren van hun Paleis. Vroeger, voor mijn ongeval, zou ik me dat zeker niet gelaten hebben. Ik herinner me nog al te goed dat ik 10 jaar geleden toen we nog in ons huurhuis woonden een buurvrouw volkomen terecht de huid vol gescholden had. In die tijd was ik als een echte vurige Waal, met het hart op de tong. Dat had zo zijn voor- en zijn nadelen. Een tussenweg was er nooit. Maar nu, sinds mijn ongeval, krop ik alles op. Ook de bittere pil van de dood van mijn hond kropte ik op en dus kregen mijn buren hun welverdiende scheldtirade of fles champagne niet.

Die tegenstrijdige storm in mijn hoofd bezorgde me haast een hartstilstand of minstens een zenuwinzinking, die maandag begin dit jaar in de IKEA vestiging in Anderlecht. Ik werd er gek van de drukte, de massa, de miljoenen uitgestalde producten en toen ik eindelijk de uitgang naderde, durfde ik de kassa’s niet voorbij te gaan. Mijn madam kreeg het daarvan na een kwartier op de zenuwen, trok me bij de arm mee en met veel moeite zijn we uiteindelijk buiten geraakt. Ik geraakte echter niet tot aan de wagen die iets verderop geparkeerd stond. Madam diende de wagen voor te rijden. Na dat voorval heb ik weken aan een stuk mijn ranch niet verlaten. Nee, dat is niet juist. De volgende dag had ik een afspraak bij mijn psychiater en toen ik daar terug buiten waggelde ben ik alweer met veel moeite, leunend langs de gevels, terug tot aan de auto geraakt die slechts 10 meter verder geparkeerd stond. Ik dacht dat het ieder moment gedaan kon zijn met mij. Zo erg had ik het immers nog nooit gehad. Ik voelde het leven in mijn lichaam langzaam uitdoven. Een verschrikkelijk gevoel dat ik niemand toewens. Zelfs mijn ergste vijand niet. Het dieptepunt van het dal was nu in ieder geval wel bereikt. Zou ik de Boot instappen die me naar de Grote Overkant zou brengen of toch niet?

Ik moest in ieder geval weer tot rust zien te komen wilde ik de voorbije winter zien te overleven. Ik verwaarloosde daarvoor zelfs mijn blog. Ik zocht en vond rust bij een oude akoestische gitaar die hier al jaren lag te verkommeren. Urenlang heb ik op dat instrument de voorbije winter getokkeld. Ik beluisterde toen dagenlang ‘Harvest’ en ‘After the gold rush’ van Neil Young. De oude LP’s welteverstaan. Op de CD versie gaat de magie van die platen immers compleet verloren. Ik tokkelde de songs mee op mijn gitaar, half liggend op de sofa wegens versuft door medicatie. Zo moet John Frusciante zich destijds ook gevoeld hebben toen hij de songs voor zijn meesterwerk ’Niandra lades and usually just a t-shirt’ bedacht. Niet dat ik de juiste akkoorden speelde, overigens. Ik beroerde de snaren lukraak en de warmte van de klank die vrijkwam, had een kalmerend, bedwelmend effect op me. Ik heb de Boot dus niet genomen en langzaam maar zeker kroop ik opnieuw en voor de zoveelste keer uit het dal waar ik destijds die Vervloekte Zondag 24 Maart 2002 voor het eerst in tuimelde.

Maar misschien neem ik binnenkort De Boot alsnog. De nacht van 7 op 8 januari, de nacht dus voor het IKEA incident, had ik namelijk een verschrikkelijke nachtmerrie. Normaal onthoud ik nooit dromen, maar dit was zo akelig en angstaanjagend dat het me zelfs nu nog altijd niet loslaat. Ik had mezelf in mijn eigen doodskist zien liggen. Op mijn begrafenisplechtigheid waren niet veel aanwezigen. Vreemd genoeg herkende ik daar geen enkel gezicht. Ook de muziek die gespeeld werd herkende ik niet. En toen zag ik mijn grafzerk, maar ik kon mijn sterfdatum niet lezen. Ik liep naar mijn grafzerk toe, maar bij zowat iedere voetstap die ik zette, kwam ik een oude bekende tegen waarmee ik telkens een vreemd, merkwaardig gesprek begon dat voortborduurde op onbeëindigde gesprekken en discussies uit een ver verleden. Uiteindelijk bereikte ik dan toch mijn grafzerk en ik las: RoenHetZwoen, 15/01/1974 – 08/08/2008. Daarop schrok ik wakker en ik schreef toen meteen deze niets betekenende blogtekst. Puur om mezelf tot kalmte aan te manen.

Ondertussen is 080808 wel heel dichtbij gekomen en ik voel me stukken beter dan tijdens de voorbije winter. Niet goéd zoals ú zich goed voelt, dat nu ook weer niet. Het is niet dat ik vandaag het spontane wilde idee zal uitvoeren om morgen naar The Collector, mijn favoriete platenzaak in Brussel, te gaan. Of naar de Arlequin. Ik zou ze nochtans nog eens graag bezoeken, die winkeltjes. Maar de boze, drukke buitenwereld schrikt me nog altijd af. Dat mocht ik eergisteren nog maar eens merken toen ik naar de school van mijn dochter moest om er haar “rapport” af te halen. Nadien moest ik dan ook nog eens naar de dierenarts met ons nieuwe gezinslid. Een gezinslid dat er overigens niet zomaar gekomen is, besef ik. Zij is immers de verkondiger van mijn dood en zal me in de Boot leiden. Dat het een kat is, is symbolisch. Ik was in ieder geval doodop van die gesprekken en eigenlijk ben ik er nu nog altijd van aan het bekomen. En toch voel ik me relatief goed. Nauwelijks te vatten voor buitenstaanders; ik weet het, maar als ik mijn toestand nu vergelijk met mijn toestand begin dit jaar of tijdens de horrorjaren 2005 en 2006 heb ik nu weinig redenen tot klagen.

04 Steve Von Till - A grave is a grim horse

En toch vertelde mijn nachtmerrie me dat ik op 8 augustus e.k. zal sterven. Dromen zijn bedrog, maar zijn nachtmerries dat ook? Ik betwijfel het; temeer daar de songs op ’A grave is a grim horse’, de nieuwe cd van Steve Von Till me tijdens de allereerste beluistering vorige week wel heel bekend in de oren klonken. Van het troosteloze ’Valley of the moon’ ben ik er zelfs rotsvast van overtuigd dat ik het in mijn nachtmerrie hoorde. Begrafenismuziek is iets waar ik nooit eerder bij stil gestaan heb, maar ik besef dat ik dat nu misschien toch beter wél kan doen. De symptomen, de symbolen, de voortekenen en veel van mijn teksten van de voorbije maanden; alles wijst erop dat ik straks op 8 augustus zal overlijden. Ik moet zien dat mijn madam dan de passende soundtrack bij mijn dood heeft. Ik wil op mijn eigen begrafenis immers niét ‘Afscheid van een vriend’ of dergelijke onzin horen. Ook al zullen er dan we
inige aanwezigen zijn. Nee schat, laat maar het hele aardedonkere, haast lugubere ‘A grave is grim horse’ van Steve Von Till horen; een cd waarop Steve Von Till nog diepere hellekrochten afdaalt dan Mark Lanegan destijds op ’Scraps at midnight’. Ik wil de aanwezigen met hetzelfde neerslachtige gevoel, dezelfde negatieve vibe dat deze cd uitstraalt opzadelen. Mijn begrafenis moet immers een onuitwisbare zwaarmoedige indruk nalaten. De aanwezigen zullen nadien voor de rest van hun leven huiveren voor hun hoe dan ook naderende eigen dood want de indringende stem van Steve Von Till laat je nooit meer los. Mijn begrafenis wordt dankzij Steve Von Till géén feest van herkenning zoals de meeste andere begrafenissen van tegenwoordig, waardoor ze tijdens de koffietafel alweer vergeten zijn. Reserveer daarom nu alvast uw plaatsen.

MP3 Steve Von Till – Valley of the moon

Lyrics Steve Von Till – Valley of the moon (die typ ik morgen wel over)

 

16 gedachten over “Aankondiging van Mijn Dood

  1. Misschien waren al die onbekende gezichten gewoon de vele mensen die jouw blog lezen? Martin, Mie, Guy…en al die anderen, die naamloos blijven omdat ze geen reactie achterlaten. Als cybervrienden moeten wij toch ook een plaatsje krijgen op jouw begrafenis. En dat weet jij, onbewust, ook. Of toch zeker jouw onderbewuste.
    Maar ik ben er van overtuigd dat het nog wel even zal duren voor we mekaar allemaal zullen ontmoeten op jouw begrafenis.

    Serieus, Roen, ik heb werkelijk geen idee wat jij allemaal door maakt. Niemand, denk ik. Alleen lotgenoten kunnen dit beseffen of begrijpen.
    Sterkte.
    En zorg goed voor dat schattige nieuwe leven in huis.

    Like

  2. Roen, wat is me dat !!! Het wordt tijd dat jij (en nog andere lezers van jou blok) eens wat blijere en hoopgevende muziek luisteren en bespreken. Soms zijn jullie toch met zwaarmoedige toestanden bezig !
    Laat eens wat ruimte voor Carribean ,African of Latin feelings! Deze wereld heeft reden tot klagen, maar houdt de moed erin , hoofdzakelijk via hun muziek. Haal eens enkele CD’s uit de Putamayo -reeks in huis . Doen, want ik ben niet van plan naar een begrafenis te gaan van iemand, die zo’n schat van een madam heeft, een huishouden, een poes, blog-en andere vrienden, en zo goed en treffend over muziek kan schrijven. ‘The Answer my Friend is blowing in the wind…’ maar je moet die agorafobie overwinnen en de natuur in !!!

    Like

  3. @Mie:
    Je hebt gelijk Mie. Terug de natuur in. Over 2 weken is madam thuis, en ik denk dat we dan nog eens onze avontuurlijk wandelen in de ardennen gids van onder het stof gaan halen. Het is alweer te lang geleden dat ik in mijn geliefde Ardennen was, en meer bepaald de streek van Vresse-sur-Semois; hoewel ik er bijna de dood vond, de mooiste plek op aarde. Wat die Latin toestanden betreft: sorry Mie, hier pas ik. Ik hou er niet van. Ik word er doodnerveus van telkens ik dergelijke zonnige muziek hoor. Belle Perez is me zelfs al te veel. Mijn madam is nochtans fan van de Buena vista social club, maar ik kan het niet uitstaan. Zwaarmoedige muziek als Mark Lanegan en Steve von Till en Sixteen Horsepower en zovele anderen geven me rust en inspiratie, van latin & co word ik alleen maar nerveus.

    @ Guy:
    Afgesproken man! Beter nog: geef dan een concert op het terras van de ranch met mr. mama!

    @ Peerke:
    Dank u zeer Peerke. Weet in ieder geval dat ik niet gek ben. Ik word alleen bloednerveus van de wereld; dit terwijl ik vroeger hield van de wereld. En dat allemaal door een stom ongeval. Ik heb er compleet verkeerd op gereageerd en draag er de gevolgen van. We zullen wel zien waar en hoe het eindigt. Maar ik hou in ieder geval te veel van het leven om het zo maar op te geven, ook al is mijn actieradius nu wel erg beperkt.

    Like

  4. Denk dat ik de omgekeerde weg aan het volgen ben: vandaag al behoorlijk wat op mensen gescholden en ze de deur gewezen. Vroeger zou ik geslikt hebben gelijk een luxe-hoer met ambitie, maar dat werkt niet meer. Althans, not today.
    Maar, Mistige Boten (Lord Of The Rings, Roen?) en Lanegan nog aan toe, sommige zaken klinken me wat bekend in de oren.
    Nu goed, sommige mensen denken blijkbaar dat alles opgelost is met wat hoopgevende, Latijnse (god forbid), vooral blije muziek. Ik zou net sneller de ravijn inspringen na het aanhoren van Belle Perez ofzo.
    Maar, blijf van deze teksten schrijven (ook vanaf 9 augustus) en ik ga ondertussen op zoek naar die nieuwe Steve Von Till.

    Like

  5. Ik heb mijn tekst van vannacht inmiddels hier en daar wat aangepast. Ter verduidelijking, vooral. Ik was er niet tevreden over. En ik ben eigelijk nog altijd niet tevreden over deze tekst. Eigelijk ben ik nooit tevreden over mijn teksten. Mijn taalgebruik is gebrekkig, ik weet het; waarvoor excuses. Het is en blijft de schuld van mijn vervloekte medicatie die mijn creativiteit aanvreet.

    @ Cosmic:
    vreemd genoeg heeft latin en andere zonnige muziek ook die uitwerking op mij. het moet een natuurlijke afkeer zijn. ik haat de zon zowiezo. Misschien moesten wij – jij, Guy, sezaar en nog ’n paar andere misantropen – toch eens die commune gaan stichten in één of ander verlaten gat in Ijsland of een andere zo Noord mogelijk gelegen streek.

    Like

  6. Mooie tekst alvast Roen, but remember, we hebben je nodig voor je mooie teksten over muziekjes, je splijtende analyses over cd’s die de moeite waard zijn en voor mij soms een leidraad zijn, en dit ook na 08082008…

    Like

  7. Waarom moet ik bij latin, caaribean, african…music toch altijd denken aan dames op leeftijd en brandende schuren (no offence Mie). Nee geef mij dan maar Konongo No 1, een goede portie African blues of hun psychedelische rock ipv die pseudo-vrolijke rommel die me doet verlangen naar een allesverlossend klysma.

    En verder tokkelen op die gitaar Roen, ik wil de roots wel eens horen die over de bosberg (de Belgische appalachen) schalt. Niet vergeten overigens dat die kerels met ouder worden, steeds beter werden.

    080808 duidt gewoon op een overgang, een afscheid van de oude Roen met zijn hoofd vol muizenissen en mistige gedachten!

    Like

  8. Nu dacht ik toch dat Belle Perez hier op wat méér sympathie kon rekenen !
    Kent iemand van jullie de Putumayo- wereldmuziek ? Da’s wel helemaal verschillend van al die commerciele rommel, waarvan jullie mij verdenken.
    Zap Mama,Youssou’N Dour, Khaled, Manu Chao, Amparanoia (PARANOIA!),…
    De BVSClub Roen,zolang als Ibrahim Ferrer ( en Ruben Gonzalez en Compay Segundo) erbij waren= ook de tijd van Ry Cooder hé?
    Roen, Vresse-sur-Semois, is dat nog de Gaume-streek ?De Belgische Provence…de moeite om eens een weekendje door te brengen.

    Like

  9. Aiaiaiai caramba, Mie; daar noem je toch wel niet een aantal namen waar mijn madam me binnenkort in haar congé met heelder dagen gaat terroriseren zeker…. Zeker voor Khaled heeft ze een grote boon… Ik ging ooit met haar mee naar een concert van hem, dat was toen met Marktrock Leuven… Brrrr… ik huiver er nog van als ik daaraan terugdenk. Die man zijn stem heeft zo’n hoge irritatiefactor… Idem voor Manu Chao overigens. Buena Vista Social Club vind ik de allergrootste vergissing ooit van Ry Cooder. Ik vind het allemaal muzak. Excuses daarvoor alvast. Mijn madam vindt het in ieder geval grappig dat ze me daarmee kan kloten.

    Vresse-sur-Semois ligt overigens net ten Noorden van de Gaume, Mie; het is nog net de Ardennen; echt een grensgeval dus. We zijn enkele jaren geleden wel wat doorgereden naar de Gaume en hebben daar het dorpje Torgny bezocht, en daar lijkt het inderdaad alsof je in de Provence bent. Maar ik heb het meer voor de benauwdere Semois vallei rond Bouillon dus…

    Like

  10. Bij die onbekende gezichten dacht ik zoals Peerke ook meteen aan een aantal lezers van je blog.
    Ik ken je problemen natuurlijk niet echt, omdat ik Roen niet ben maar M. Toch vind ik dat veel van wat je schrijft op ‘genezing’ (of iets dergelijks) wijst, bijvoorbeeld dat je zelf muziek verzint bij zulke mooie elpees als After The Goldrush. Ik speel zelf op een primitieve wijze gitaar en weet dat dat echt een kick kan geven. (Ik ken maar een tiental akkoorden, maar ik ben dan ook geen muzikant.)
    Het feit dat je over je problemen schrijft, ze meedeelt, wijst erop dat je ze niet verdringt, maar ze wilt te boven komen.
    Ik heb zo de indruk dat je de rivier wilt oversteken, niet naar een of ander dodeneiland, maar naar het leven, naar plezier, mooie dagen, etcetera.

    Dromen zijn geen bedrog, maar ze kunnen je wel misleiden als je ze letterlijk leest. Ik weet niet zo meteen wat die getallen betekenen, maar ze verwijzen zeker niet naar je nakende dood. Het kan betekenen dat je heel graag tachtig zou worden; ik lees twee keer tachtig. En als je de reeks voortzet lees je tachtig tot in de oneindigheid.
    In het woord tachtig zit natuurlijk het ‘ach, ach, ach’, een uiting van verdriet of pijn, en van relativering. “Ach, als het dat maar is”, bijvoorbeeld. Maar er zijn zoveel interpretaties mogelijk. Alleen de letterlijke is niet juist. In je dromen verschuiven de betekenissen en niets is wat het lijkt.

    Weet je dat ik om een mij onbekende reden geobsedeerd was door het getal 56. En ik dacht dat ik op mijn 56ste zou sterven. Ik zag het getal overal. Op nummerplaten van voorbijrijdende auto’s, adressen van vrienden en zelf heb ik ook ooit huisnummer 56 gehad. Maar je ziet dat ik voorlopig nog leef. Voorlopig heb ik geen nieuwe obsessies.

    Droevige muziek biedt heel veel troost, dat vind ik ook. Droevige muziek zal me er nooit toe aanzetten om de trein naar Antwerpen te nemen en daar dan in de Schelde te springen. Blues is just a woman on your mind, heb ik eens gelezen.

    Alvast bedankt voor al je besprekingen ook die van 8/1/08. En voor je reacties op mijn blog, die me altijd stimuleren.

    Toen ik arm was ging ik soms voor enkele dagen naar Vresse en ik vond het daar ook erg mooi. Nu is het lang geleden. Ik moet er dringend nog eens naartoe.

    Like

  11. Oh my God, ik hoop dat die bluesy music jullie niet alleen troost, maar toch ook wat romantische melancholie doet losweken.Droevig, niet noodzakelijk triestig ! Mannen zijn toch hypochonders…Ik denk dat vrouwen juist door die zuiderse muziek ( niet alleen salsa, samba…er zitten ook ballades tussen) gewoon hun hoofd leeg maken( en durven jullie nu niet te repliceren met ‘er zit sowieso niks in’!!!!!!!).Op tijd en stond, Roen, uw madam eens volgen, is toch al een hele stap in de goei richting. Om u te koejoneren heb ik namiddag een CD van Ibrahim Ferrer gekocht, geproduced door Ry Cooder(executive prod. Nick Gold).Daarboven op, ééntje van Ali Farka Touré en om mezelf gelijk te geven, nog één nl.PutchEros do Brasil, Bossanova-Jazz van Victoria Abril.
    Nadat mijn dochter gedropt werd in Zaventem, ben ik richting shoppingcenter St.Pieters Woluwe afgezakt. Neen, niet om schoenen te kopen! Kennen jullie Cook&Book, recht tegenover de shopping ? Martin, echt iets voor jou, denk ik toch. Een concept van de man van’ Le Pain Quotidien’. Boeken, CD’s, DVD’s en lekker eten onder één dak, opgedeeld in aparte ruimten met telkens een aparte sfeer en stijl. Op een zonnige dag, kun je op het trendy terras heerlijk relaxen in een ouderwetse ‘ Atlantique’, met een marokkaanse muntthee .

    De Semois -vallei, en zoveel andere mooie streken in Belgie…wat doen al die mensen toch op hetzelfde ogenblik in Zaventem?

    Like

  12. Mie & Martin:
    Zo’n prachtige reacties verdienen een aparte nieuwe blogtekst als antwoord. Dus ga ik hierop nu niet gauw gauw een antwoord formuleren. Weet dat jullie reacties me alweer aan het denken gezet hebben en dat ik daarin eerst structuur moet zien te brengen. Ongelooflijk bedankt alvast. Jawel, ook jij Mie; je brengt me ook tot nieuwe inzichten.

    Ik zag en sprak vanavond overigens Bob Neuwirth. Een onwezenlijk, surrealistisch moment alweer. Ik sprak verdorie een Legende. Een Vriend van de Grote Bob Dylan! Man! Man! Man! Wat maak ik toch allemaal méé dit jaar! Je zou daarom best wel eens gelijk kunnen hebben, Martin…

    Maar slapen nu; ik ben moeeee…

    Like

  13. Roen, kijk eens bij Toms ‘Dylan in Nederland ‘- Dylan kort 36(Aanvullingen 28), De Verslaving van Verdriet…je bent niet alleen!

    Like

  14. Roen, leef je nog?Ik ben er zeker van dat je 8/8/08 goed doorgekomen zijt! Ik was er gerust in toen ik Kid Rock als jouw ‘zomerhit 2008 ‘genoteerd wist.
    Ondertussen ben ik in Vresse-sur-Semois, tegenover de kerk, een kriek wezen drinken en heb er jouw komst alvast aangekondigd. De schuld van de drank of kronkelt de Semois echt zo fel ???

    Like

  15. Kid Rock heeft me inderdaad veilig en wel door de afgelopen dag geholpen, Mie. Dus ja, ik ben nog steeds een beetje levend en nu zelfs jaloers dat jij in mijn favoriete streek bent. Dit jaar zal ik Vresse niet meer zien, vrees ik; daar voel ik me nu net straf genoeg voor. Mocht je de Semois overigens recht zien, dan zou het pas aan de drank liggen, Mie; dus wees gerust: er kan altijd nog wel een glaasje bij. Schol!

    En nu op naar die andere vervloekte dag: 20/08/2008 en het magische uur 20u08….

    Like

Reacties zijn gesloten.