Nachtblauw

(voor P.)

“I’m gonna need a miracle”, zei ik nog tegen mijn hond op de eerste dag van 2008. Een week later stierf mijn hond. Dat was niet echt het mirakel dat ik bedoelde. Haar dood maakte dat ik maandenlang doelloos door het leven doolde en strompelde. Nou ja, het leven… Is dat nog wel een leven, vroeg ik me dikwijls af, als je zodanig verankerd bent aan je situatie, waardoor je jezelf niet meer in het leven durft te gooien? Neil Young en mijn oude tot de naad versleten gitaar brachten redding in dat eerste kwartaal van 2008. Zijn LP’s ‘Harvest’ en ‘After the gold rush’ zalfden mijn gemoed beter dan mijn medicatie. Beide platen reikten inspiratie aan waardoor ik in april alvast de moed vond om terug wat te bloggen. Ik schreef toen een eerste keer over mijn wekelijkse wandelingen langs ‘De Hellerust’; tot vandaag nog steeds een inspirerende plek waar ik iedere vrijdag- of zaterdagavond heen ga. De aantrekkingskracht tot dat eenzame, verlaten, vervallen huis wordt iedere week zelfs nog groter. Platen als ‘April’ van Sun Kil Moon en ‘Live March 2001’ van Sixteen Horsepower leerden me ondertussen mezelf haarscherp te analyseren en kregen daardoor een dieperliggende betekenis. Ik wist nu wat er aan de hand was met me, maar hoe kon ik ooit nog uit deze hel weg geraken? Ik vond zelfs niet eens de nooduitgang; laat staan de echte uitgang.

De avond van het duo concert van Elliott Murphy & Olivier Durand in de AB Club in mei zorgde vervolgens voor een zeer bizarre ervaring. Een ervaring die ik vandaag nog steeds moeilijk kan plaatsen en vatten. Het was ook de avond dat voetballer François Sterchele overleed na een ongeval. Iets zegt me dat dat concert en dat overlijden verband hielden met mekaar, maar hoe? Ooit wordt het me wellicht nog allemaal duidelijk, maar voorlopig herken ik ze nog niet goed genoeg; de signalen die ik doorgestuurd krijg. Die ervaring was in ieder geval de voorbode van wat er zich een week later zou afspelen toen madam en ik, alwéér na een bizar concert van Elliott Murphy in een spiegeltent in Kortrijk, terug naar huis reden en plots in de verte een uitslaande brand zagen. Vanwege die brand brandmerkte een plaatselijke reporter van Het Nieuwsblad me onterecht als ‘burgerjournalist’. Ik was en ben het daar eigenlijk totaal mee oneens. Zoals ik in die week reeds schreef: alles en iedereen had dààr en toén zijn betekenis. Het is niet toevallig dat ik die brand filmde en er vervolgens hier mijn gedachten over uitschreef, zoals het ook niet toevallig is dat de daders die brand moesten stichten. De betrokkenen werden allemaal gestuurd door Hogerhand. Maar waarom? Ik weet het antwoord vandaag nog altijd niet en zal ik het in dit leven nog te weten komen? Feit is dat de prachtplaat ‘Sunday at Devil Dirt’ van Isobel Campbell & Mark Lanegan er niet zomaar kwam, die Vrijdag voor De Brand. Sindsdien heet die plaat in mijn computerbestanden ‘Sunday at Devil Dirt, Galmaarden’. Isobel Campbell had ongetwijfeld een visioen over deze ramp. Anders zou ze nooit tot zo’n treffende plaat gekomen zijn. Nogmaals: de dingen gebeuren niet zomaar.

Zo ontdekte ik, nog in mei, ook niet zomaar Toogenblik in Haren; een oergezellige, warme folkclub waar de tijd lijkt stil te staan. Tot die vaststelling kwam ik niet na het hormonen opwekkende concert van de wulpse Tift Merritt, maar twee weken later, tijdens en na het concert van Caroline Herring & Cara Luft. Waarom geraakte ik overigens zo gefascineerd door het verhaal achter de song ‘Paper gown’ van Caroline Herring en waarom voel ik sindsdien de onweerstaanbare drang om ooit eens die onheilsplaats te gaan bezoeken? Juni stond verder in het teken van geboorte, wedergeboorte en de dood. Ook hiermee ontving ik sterke signalen, maar ik interpreteerde ze wellicht verkeerd. Of ik herkende ze domweg niet. Ik was in ieder geval bang toen. Bang om ermee om te gaan. Gelukkig kwam er in diezelfde periode het Godswonder in de vorm van Fleet Foxes. Ik hoorde d’engelen zingen, en hiermee was ik ervan overtuigd: het zou niet lang meer duren eer ik de Hemelpoort zou bereiken. God had me met Fleet Foxes immers zijn engelen gezonden om kalmte en rust te brengen in dat warhoofd van me. Fleet Foxes voelde aan als de allerlaatste plaat die ik ooit zou horen. Vandaag echter, voelt de plaat van Fleet Foxes aan alsof het de enige plaat is die er nog echt toe doet. Al de rest is bijzaak geworden. Ik besef vandaag dat ik in mijn leven eigenlijk alleen nog maar die ene plaat nodig heb. Het is de meest hemelse muziek die ik ooit gehoord heb, en die plaat heeft me ook gerust gesteld over het bestaan van een hemel na de dood én daardoor heeft ze wellicht zelfs mijn leven gered. Op een cruciaal moment dat mijn leven hoogdringend diénde gered te worden.

Juli deed me zoals steeds terug verlangen naar de herfst en de winter en het daarbij horende gehuil van de wolven en het gekras van de kraaien hier in de omgeving van de Bosberg. Juli maakte me zelfs helemaal moedeloos na een dagje Brussel waardoor ik besliste om de rest van mijn dagen als kluizenaar te slijten. Ik wilde zelfs wég uit deze maatschappij en een commune stichten. Juli was dan ook een rotmaand, waarin ik echter voor eens en altijd afrekende met demonen uit het verleden. Dat maakte wellicht dat ik in augustus niet kon weerstaan aan de behoefte om terug te kijken in mijn platencollectie, hetgeen resulteerde in het begin van een waanzinnig, megalomaan project waarmee ik bij leven en welzijn na Nieuwjaar hoe dan ook zal doorgaan. Want wat je begint, moet je ook afmaken. Dat ben je in de eerste plaats aan jezelf
verplicht.

En toen kwam september. Het begin van het einde, maar het einde van wat? Van een einde om met een nieuw begin te starten? In september registreerde ik me op Facebook, hetgeen ik verkeerdelijk beschouwde als het instrument van de Duivel. In dat gezichtenboek ontwaarde ik algauw een zaligmakende blauwe nevel in de duisternis. Hoewel het een baken van rust leek, reageerde ik eerst verschrikt en afwachtend en ik besloot dat pure Nachtblauw zelfs te negeren. Maar negeerde ik het wel échtl? Toen dat mooie, gloedvolle Nachtblauw op een dag plots verdwenen was, ging ik er immers als een bezetene naar op zoek. En gelukkig, dat prachtige nachtblauwe licht was niet gedoofd. Het had alleen even nieuwe energie opgeladen. Nieuwe energie dat het even later voor een groot deel aan mij zou besteden. Ik raakte in de ban van dat hemelse Nachtblauw en sprak het enkele weken geleden aan, nadat ik eerst kracht en moed geput had uit dé meest zuiverende en intense Ervaring van mijn leven. Sinds mijn diepgaande gesprekken met dat hemelse Nachtblauw ben ik een ander mens geworden. Nee, dat moet zijn: dankzij dat hemelsmooie nachtblauwe licht ben ik terúg mens geworden. Sinds mijn kennismaking met dat oogverblindend mooie Nachtblauw ben ik het leven terug gaan omhelzen. Dat nachtblauwe lichtpuntje stelde me gerust, reikte me de hand en leidt me sindsdien uit dat verschrikkelijke duistere doolhof van mijn donkere gedachtengewelven en terug Het Leven in! Dat heerlijke Nachtblauw is niets minder dan mijn Redder en dus mijn Godin! Ik kan haar wel zoenen! Maar dat doe je niet met Godinnen. Godinnen behandel je immers met respect. Het mooie aan deze Godin is echter dat ze levensecht en dus bereikbaar is. Zelfs haar naam is mooi. Mirakels bestaan dan toch, after all. Het offer, de dood van mijn hond, om dat mirakel te krijgen was zwaar, maar uiteindelijk méér dan de moeite waard. Jij bent immers het Mirakel waar ik de hele tijd wanhopig naar op zoek was, mijn beste, lieve, oogverblindende Nachtblauwtje… Ik wil je bij deze van harte bedanken dat je er bent. Jij hebt in 2008 immers weer een mens gemaakt van mij. Kon ik ooit maar iets voor je terugdoen… Dit zegt in ieder geval veel, zoniet alles over jou:

 

6 gedachten over “Nachtblauw

  1. Een bijzonder mooi jaaroverzicht, waarvan ik redelijk wat herken door jouw blog al maanden te volgen. Nu al : All the best for 2009.

    Like

  2. Roen, jongen, hoe kan ik nu nog een jaaroverzicht schrijven?Dit is helemaal zoals ik het zelf ook voor ogen had, maar dan vanuit mijn subjectieve, enigszins minder ‘helse’ en ‘hemelse’ ervaringen. Prachtig verhaal, en ik blij voor je hervonden levenslust, als ik het zo mag noemen.

    Like

  3. Enigszins jaloers ben ik op de manier waarop jij het allemaal zo mooi kunt verwoorden, Roen. Het ultieme jaaroverzicht. Zoveel veelzeggender dan een kil lijstje. Een terugblik en tegelijk ook een beetje vooruitzien, met een twinkeling van hoop in de ogen.

    Like

  4. amai, knap roen!! Ook blij dat je terug het leven langs de positieve kant kan zien! Bedankt dus ook a P.

    Like

  5. Goh Roen…we voeren ellenlange gesprekken maar nu schieten woorden mij toch te kort. Ik vind het bijzonder mooi geschreven en dit bewijst nog maar eens dat ook jij over een bijzondere gave beschikt.
    Het doet me veel plezier te lezen dat je je herontdekking van het Leven met zoveel mensen wil delen maar die eer komt niet enkel mij toe hoor. Ik heb je misschien wel naar het Pad geleid, maar jij bent nog steeds diegene die beslist of je het wil bewandelen of niet. Die Wilskracht komt nog steeds uit jou. En daar heb ik dan weer veel bewondering voor : dat je het aandurft om na al die jaren een nieuwe weg in te slaan. En zoals ik eerder al zei : niemand zegt dat het makkelijk zal zijn. Maar ik zie dat je echt wel vrienden om je heen hebt en ik zal er ook nog altijd zijn moest je toch wat afwijken :o)

    Dank je, Roen, voor deze mooie woorden maar ook bedankt voor je goede raad en steun de voorbije dagen!
    Je bent een échte Grote Broer !

    Like

  6. Hey mijn kleine lieve zusje,
    Ik had gewoon een mirakel nodig, en dat mirakel was jij 😉 Hartelijk dank voor je lieve woorden alweer; je bent véél te goed. (en check je mail eens 😉

    @ Sandra:
    Nu nog getrouwd geraken 😉

    @ Peerke:
    Zoals jij biografieën kunt analyseren is er geen enkele andere. Zelfs nu analyseer je mijn jaaroverzicht perfect. Ga er zeker ook in 2009 nog mee door! De wereld needs Peerkes like you!

    @ Martin Pulaski:
    Dank je Martin, maar ik blijf bescheiden hoor: de Grote Martin Pulaski is duizenden keren beter in dit soort dingen dan ik. Dus kom op met je jaaroverzicht! Je zal het mijne meteen verpletteren! The world needs more Pulaski’s like you!

    @ Shake:
    Mercie Shake, zeker omdat het zo spontaan overkomt (geplaatst vlak na mijn posting)… Voor jou ook alvast all the best voor 2009 gewenst!

    Like

Reacties zijn gesloten.