CD Top 50 van 2011 :: John Lee Hooker For President !

21. Ry Cooder – Pull Up Some Dust And Sit Down

ry cooder, pull up some dust and sit down

Niet Bob Dylan, maar Ry Cooder zorgde voor dé ultieme soundtrack bij dit nieuwe Grote Depressie tijdperk. De politiek, de bankiers, de zakenwereld in het algemeen; allemaal moeten ze het ontgelden op ‘Pull Up Some Dust & Sit Down’. Cooder ging voor deze tijdsgeest vattende plaat tot het uiterste van zijn kunnen en benutte daartoe iedere mogelijk denkbare rootsstijl die hij in het verleden al eens aanmat: van het marslied ‘El Corrido de Jesse James’ over de adembenemende bluesballad ‘Baby Joined The Army’ over de bluesgospel ‘Lord Tell Me Why’ over de smerige bluesrocker ‘I Want My Crown’ over de tex-mex wals ‘Dreamer’ tot de aanstekelijke Mexicaanse polka ‘Christmas Time This Year’. Niet alles klinkt overigens even geslaagd: Cooder vergat in al zijn enthousiasme de overbodige reggae ‘Humpty Dumpty World’ en nog enkele mindere songs te schrappen. Maar daar staat dan zoveel moois tegenover dat je die schoonheidsfoutjes graag met de mantel der liefde bedekt. En dan is er nog hét onbetwiste hoogtepunt van de plaat; de indrukwekkende, a-dem-be-ne-men-de vooroorlogse bluesstamper ‘John Lee Hooker For President’, waarin het lijkt alsof Cooder bezeten is door de geest van de dode bluesheld zelf. Eén van dé Songs van het jaar; misschien wel kortweg dé Song van het jaar. Ga dat vooral horen op Spotify: Ry Cooder – Pull Up Some Dust and Sit Down

22. John Hiatt – Dirty Jeans & Mudslide Hymns

john hiatt, dirty jeans and mudslide hymns

Hoewel hij de laatste 15 jaar erg low profile opereerde, schudde John Hiatt nog steeds de ene prachtplaat na de andere uit zijn mouw. Platen die klonken alsof ze in één take op de opnameband gezwierd werden en daarna meteen uitgebracht. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik het nieuwe ‘Dirty Jeans & Mudslide Hymns’ voor het eerst beluisterde. Openingstrack ‘Damn This Town’ liet immers meteen een afgewerkt, voller geluid horen en ook de rest van de plaat deed vermoeden dat Hiatt de zaak nog eens ambitieus had aangepakt. Alle songs kregen nog eens heuse sfeerversterkende arrangementen aangemeten, waarvoor overigens niemand minder dan hardrockproducer Kevin Shirley verantwoordelijk is nota bene. Gelukkig blies Shirley de sound niet tot pompeuze proporties op zoals hij dat in het verleden bij Aerosmith en Dream Theater deed. Nee, Shirley gaf de songs van Hiatt de sound en de mooie arrangementen die ze verdienen, maar jammer genoeg vertaalde dat zich niet in betere verkoopscijfers. Nochtans is deze nieuwe plaat van Hiatt zijn beste werk sinds ‘Stolen Moments’ uit 1990 en zelfs beter dan al z’n jaren ’90-platen samen. Ga dat zeker eens beluisteren op Spotify: John Hiatt – Dirty Jeans And Mudslide Hymns

23. The Gourds – Old Mad Joy

the gourds, old mad joy, levon helm, the band

Het lijkt wel of iedereen tegenwoordig zijn nieuwe plaat opneemt in The Barn, de huisstudio van Levon Helm. Ook de rootsrockers van The Gourds trokken naar Helm z’n houten hutje en blijkbaar moet dat voor de groep een erg inspirerende plaats geweest zijn, want ze kwamen terug naar buiten met hun eerste échte meesterwerk onder de arm. The Gourds hebben het in hun tiental vorige platen nooit onder stoelen of banken gestoken zijn dat ze grote bewonderaars zijn van The Band en als dank om Helm z’n studio te mogen gebruiken, klinkt ‘Old Mad Joy’ als hun ultieme eerbetoon aan hun grote inspiratiebron The Band. Op ‘Old Mad Joy’ komt zowat alles aan bod wat americana zo mooi maakt: gloedvolle countrysoul, soulvolle countryrock en adembenemend mooie countryfolk ballads (dat fantastische tweeluik ‘Two Sparrows’ en ‘Eyes Of A Child zijn instant classics!!!) overgoten met allerhande huilende steelgitaren, smachtende mandolines en hemelsmooie harmonieën. En ook deze keer zijn er met songs als ‘Peppermint City’, ‘Drop The Charges’ en ‘Drop What I’m Doing’ de typische aanstekelijke trademark Gourds americana popsongs die in een rechtvaardige wereld superhits zouden zijn. Te beluisteren op Spotify: The Gourds – Old Mad Joy

24. Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion – Bright Examples

sarah lee guthrie, johnny irion, vetiver, bright examples

De lente kon dit jaar niet mooier beginnen dan met ‘Bright Examples’; een plaat die de belofte inhield van een lange, zalige zomer en klonk als een zachte lentebries en zodoende de eerste lentebloemen deed openbloeien, de diertjes in het bos uit hun winterslaap haalde en de eerste graspollen deed opstuiven waardoor de dozen kleenex niet meer aan te slepen waren @ Roen’s Ranch. Dank overigens daarvoor, beste Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion. Overigens liet deze opvolger van ‘Exploration’ maar liefst 6 jaar op zich wachten, maar het was het wachten meer dan waard. Het echtpaar schreef bloedmooie songs en hun vriendschap met de groep Vetiver leidde ertoe dat de leden van Vetiver de nieuwe plaat van Guthrie & Irion mochten producen. Een gouden zet, want Vetiver verrijkte Guthrie & Irion hun traditionele folk- en countryrock met die heerlijk gloedvolle Laurel Canyon sound, wat een tijdloze plaat opleverde en herinneringen oproept aan lang vervlogen, zorgeloze zomers, oude platen van Crosby, Stills, Nash (& Young) en Neil Young zelf (vooral dan ‘Harvest Moon’). Niet op Spotify, dus een joetjoepje:

25. Jason Isbell & 400 Unit – Here We Rest

jason isbell, here we rest

Jason Isbell is zo’n typisch voorbeeld van een singer-songwriter die in het verkeerde tijdvak geboren is. Mochten zijn platen in dezelfde periode als de eerste platen van Lynyrd Skynyrd het licht gezien hebben, zou hij nu een rentenierende countryster-op-rust zijn. En over ‘Here We Rest’ zou zeker een aflevering gemaakt zijn in de reeks ‘Classic Albums’. Minstens 15 miljoen exemplaren zou Isbell van ‘Here We Rest’ verkocht hebben, indien de plaat in pakweg 1975 was verschenen. Wereldhits zou hij gescoord hebben met aanstekelijke tunes als het weemoedige ‘Alabama Pines’, het op een mooie vioolmelodie wiegende ‘Codeine’ en de stevig uit de kluiten gewassen countryrocker ‘Go It Alone’; instant classics die vandaag nog steeds in high rotation zouden gedraaid worden op alle classic rock- en mainstream radiostations voor of na pakweg ‘Hotel California’ van The Eagles. Maar helaas, anno 2011 moet Isbell het stellen met de status van cultartiest die zeer geliefd is bij dat kleine segment der muziekliefhebbers die vandaag houden van akoestische americana en zo nu en dan een scheut melodieuze, dampende Southern countrysoul. In ieder geval groeit Isbell per plaat als songschrijver en heeft hij dit jaar met ‘Here We Rest’ zijn oude makkers Patterson Hood en Mike Cooley van Drive-By Truckers op punten overtroffen in de discipline songwriting. Vandaar dat ik Isbell boven de Truckers plaats in mijn jaarlijst. Ga dat vooral eens horen op Spotify: Jason Isbell & The 400 Unit – Here We Rest

26. Robert Ellis – Photographs

robert ellis, photographs

Vorig jaar was er de van nostalgie doordrongen, prachtige retro country-plaat van Dylan LeBlanc en dit jaar mochten we in dezelfde categorie de al even wondermooie debuutplaat van Robert Ellis verwelkomen. En Ellis liet er in de song ‘Comin’ Home’ geen misverstand over bestaan: daarin vermeldt hij meteen zijn grote voorbeelden Lefty Frizzell, Willie Nelson, Hank Williams en Townes Van Zandt. Pure country- en folk-invloeden dus; invloeden die hij netjes verdeelde over de twee helften van de plaat. Zo bevat kant A de door Townes Van Zandt beïnvloedde, ingetogen folksongs en schakelt hij op kant B een versnelling hoger middels pure honky tonksongs en authentieke, traditionele country tearjerkers. Wat mij betreft zijn beide kanten even mooi, maar ze tonen vooral aan dat Robert Ellis nog groeimarge heeft, op voorwaarde dat hij de toverformule vindt om beide invloeden in één song te integreren. Dit droomdebuut verraadt alvast dat Ellis minstens één of meerdere meesterwerken in zich heeft en dat we het beste nog moeten horen van hem. Maar tot zover is er alvast dit droomdebuut. Ook al niet op Spotify te vinden; dan maar een joetjoepje:

 

27. Deadman – Take Up Your Mat And Walk

deadman, take up your mat and walk

Nog zo’n band die overduidelijk geïnspireerd werd door The Band is Deadman, wat mij betreft één van dé ontdekkingen van het jaar. Overigens herrijst deze band uit z’n as, want frontman Steven Collins blies Deadman nieuw leven in na de echtscheiding van z’n vrouw, die vroeger deel uitmaakte van de groep. Eerst was er in de zomer met ‘Live At The Saxon Pub’ een liveplaat die reikhalzend deed uitkijken naar het nieuwe studioalbum. Verwachtingen die compleet ingelost werden & beyond, want ook Deadman heeft dé ultieme americanaplaat trachten te maken en dat is hen aardig gelukt. Het openingstrio songs klinkt nog gewoontjes, maar dàn volgt vanaf het hemelse ‘This Old World’s Not Gonna Change’ hét zwaartepunt van de plaat en doet Deadman je verstomd staan en treffen ze je midscheeps middels de ene hartverscheurend mooie americana parel na de andere. Manmanman, wàt een plaat, wàt een plaat… En gelukkig te beluisteren op Spotify: Deadman – Take Up Your Mat and Walk

28. Drive-By Truckers – Go-Go Boots

drive by truckers, go go boots

Yep, het zal ze leren, de Truckers, om Isbell uit de truck te schoppen na zijn breuk met bassiste Shonna Tucker. Als je het geluk hebt om drie evenwaardige songschrijvers in je groep te hebben, moet je zo’n godsgeschenk koesteren en ten volle benutten. Niet dat de Truckers matige, laat staan slechte platen maken sinds het vertrek van Isbell, integendeel. Maar je voelt toch dat het niet meer hetzelfde is zonder hem. Isbell z’n popsongs waren het bindmiddel tussen de zwaarmoedige, vurige countryrock songs van Patterson Hood enerzijds en de lichtere, losjes uit de pols geschudde folkier songs van Mike Cooley anderzijds. En vooral: Isbell zorgde voor memorabele melodieën en onweerstaanbare hooks; iets waar Hood en Cooley duidelijk op moeten zwoegen, terwijl ze er bij Isbell vanzelf uitrollen. Dat gebrek compenseren de Truckers nu al enkele platen door hun eerlijke, rauwe, soulvolle Southern Rock livegeluid ook op plaat over te brengen, een groove neer te zetten die nét niet het tsunami-alarm in werking zet en werk te maken van hun lyrics, die zich laten lezen als mooie en dikwijls aangrijpende kortverhalen Toch staat er op ieder Truckers-album nog altijd minstens één wereldsong en op ‘Go-Go boots’ is dat niet anders. ‘Used To Be A Cop’ is één van de allerbeste songs van het jaar en lijkt bovendien wel het vervolg op ‘That Man I Shot’ uit ‘Brighter Than Creation’s Dark’ uit 2008. En met ‘The Thanksgiving Filter’ staat er deze keer zelfs een mooie alternatieve kerstsong op. Ga dat horen op Spotify: Drive-By Truckers – Go-Go Boots

29. The Band Of Heathens – Top Hat Crown & The Clapmaster’s Son

the band of heathens, colin brooks, gordy quist, ed jurdi

Vorige maand bereikte me slecht nieuws van het Heathens-kamp: Colin Brooks, naast Gordy Quist en Ed Jurdi, de derde volwaardige singer én songwriter van de groep liet weten dat hij uit de groep stapt om andere muzikale horizonten te verkennen. Daarmee was hij eerder deze maand voor het laatst live te bewonderen met de groep tijdens hun concert op de traditionele jaarlijkse Christmas Party van het Duitse platenlabel Blue Rose. Driewerf helaas, want de samenwerking tussen de 3 songschrijvers werkte nu al 3 platen lang perfekt; chemie die ijzersterke songs opleverde en vooral op het podium voor vuurwerk zorgde. Wat dat betreft bevatte de laatste Heathens-plaat die in de vroege lente van dit jaar verscheen hun allerbeste songs tot nog toe, zodat ‘Top Hat Crown & The Clapmaster’s Son’ gerust het voorlopige hoogtepunt van de groep mag genoemd worden. Op die manier bekeken, zou je kunnen zeggen dat Colin Brooks een moedige beslissing nam door ermee te kappen op het hoogtepunt, maar anderzijds is het toch wel doodzonde omdat je door jarenlang ploeteren samen iets hebt opgebouwd dat tot dit straffe hoogtepunt heeft geleid. En wie weet welke hoogtepunten er nog hadden kunnen voortvloeien uit de samenwerking tussen deze Drie Musketiers. Niets aan te doen; de toekomst zal wel uitwijzen wat er met de groep zal gebeuren. Laten we dus de mooie livemomenten die we mochten meemaken van de groep koesteren en tot aan onze dood genieten van de drie superieure alt.country platen die ze ons nalieten. En dus zeker van het dit jaar verschenen ‘Top Hat Crown & The Clapmaster’s Son’ (een samentrekking van de Top Hat studio’s waar ze de plaat opnamen en Clap Masterson, iemand die in de credits bedankt wordt voor ‘vibes and spirits’); een plaat die je zomaar kunt beluisteren op Spotify: The Band Of Heathens – Top Hat Crown & The Clapmaster’s Son

30. Joe Henry – Reverie

joe henry, reverie

‘The hardest working man in show business’ gaat dezer dagen voor wel meerdere musici op, maar zeker ook voor Joe Henry. Toen hij de carrière van de inmiddels betreurde Solomon Burke nieuw leven inblies dankzij zijn uitmuntende werk als producer voor Burke z’n comebackplaat ‘Don’t Give Up On Me’ werd hij een gerespecteerd, veelgevraagd producer. Naast dat producerswerk bleef hij echter zelf ook regelmatig nieuwe platen uitbrengen. Platen die de je tot luisteren dwingen, want de songs van Joe Henry geven hun geheimen pas mondjesmaat en na jaren van intense beluisteringen prijs. De platen van Joe Henry kan je dus niet zomaar meteen naar juiste waarde inschatten, waardoor je z’n platen altijd veel te laag in je jaarlijst zet. Maar daar kom je dus pas jaren later achter; Vandaar ook wellicht het misverstand dat Joe Henry altijd dezelfde plaat maakt; iets wat pertinent onjuist is. Vergelijk zijn nieuwe plaat ‘Reverie’ met het vorige ‘Blood From Stars’ en je hoort twee werelden van verschil: De vorige plaat kende een voller, breder geluid dankzij minitieus uitgewerkte arrangementen waar over nagedacht was, terwijl ‘Reverie’ meer live en dus rauwer en organischer klinkt. Op ‘Reverie’ heeft Joe Henry dan ook duidelijk hoorbaar ‘het moment’ van de eerste take willen behouden. Studioramen werden opengegooid, zodat ook de geluiden van het dagelijkse leven gevat en behouden werden op de opnameband. Het resultaat is dat ‘Reverie’ misschien wel de meest toegankelijke, want meest directe plaat is die Joe Henry ooit gemaakt heeft. ‘Reverie’ is daarom geen slaapverwekkende plaat, maar een droom van een plaat én het zoveelste meesterwerk op rij van Joe Henry. Ga dat horen op Spotify: Joe Henry – Reverie