CONCERT Elliott Murphy & Olivier Durand, Marke 9/12/2006

Elliott Murphy & Olivier DurandHet duoconcert van Elliott Murphy & Olivier Durand van vorige zaterdag in Marke kreeg een uur na afloop nog een fraai staartje. Ik was net met Olivier een boompje aan het opzetten over John Hiatt en Sonny Landreth toen Elliott plots besliste zijn gitaar opnieuw te omgorden. Olivier volgde dan maar en de nog redelijk talrijk aanwezige happy few kregen nog een unplugged & seated mini-aftershow! Was het concert van vorige week in Sint-Truiden inspirerend geweest voor Elliott? Of wilde hij de rainy season fans, die voor dit laatste concert van 2006 helemaal uit Barcelona waren overgekomen, nog een extraatje schenken? Gelukkig waren madam en ik lang genoeg gebleven zodat ook wij nog van dit kampvuurmoment konden genieten. Elliott speelde nog een vijftal special requests en werd hierbij door het rondom hem en Olivier geschaarde publiek vocaal ondersteund. John Lennons ‘Imagine’, Bob Dylans ‘Blind Willie McTell’ en Elliott z’n eigen ‘Navy blue’ en ‘Last call’ werden op die manier hartverwarmende, sfeervolle gospels waardoor ik eindelijk this year’s Kerstgevoel voelde opborrelen. Elliott kreeg het zelfs voor mekaar mijn madam aan het zingen te krijgen! Ik geloofde mijn eigen oren niet! Dat was de eerste keer in 15 jaar dat ik mijn madam hoorde zingen! En het was niet eens zo slecht nog niet!

 

Deze mini-aftershow zorgde ervoor dat dit alsnog een memorabel concert werd. Niet dat de voorafgaande 2 uur durende show slecht was geweest; integendeel! Dit was zelfs de beste van de 6 Elliott Murphy-shows die ik dit jaar gezien heb! Ja, en Sint-Truiden dan, hoor ik u al denken. Wel, Sint-Truiden was ànders, vanwege de omstandigheden, en daarom de meest speciale show van de 6. You never know what you’re in for met Elliott Murphy en het gelijknamige nummer bleek nadien hét sleutelnummer voor déze show.

 

Net als in Sint-Truiden kwamen Elliott & Olivier middels het fraaie openingstrio ‘Making friends with the dead’ (nu al een hoogtepunt op de nieuwe cd ‘Coming home again’ die begin februari 2007 verschijnt), ’40 days & 40 nights’ (idem) en het uit ‘Beauregard’ geplukte ‘Sonny’ stilaan op gang om vervolgens met het voorbij denderende ‘Last train to Memphis’ en het nét niet ontsporende ‘Green river’ voor een eerste keer op topsnelheid te komen. ‘Last train to Memphis’ en ‘Green river’ werden overigens zo gepassioneerd uitgevoerd dat het leek alsof er een volledige band stond te spelen. De sneltrein hield hierna halt in het fraaie ‘Pneumonia alley’ om vervolgens iedereen in Robert Johnson z’n ‘Terraplane (blues)’ te laten overstappen, waarna met sleutelnummer ‘You never know what you’re in for’, ‘Last of the rock stars’, ‘Eurotour’, ‘On Elvis Presley’s birthday’ en ‘Dragon’ een handvol onvervalste Elliott-klassiekers volgden. Je zou denken dat die klassiekers intussen total loss gespeeld zijn, ware het niet dat Elliott & Olivier ze telkens ter plekke heruitvinden door er nieuwe accenten in te leggen of door ze een verrassende wending te geven. Bovendien worden die songs telkens weer met zo’n onvermoeibare energie gespeeld, waardoor ze na al die jaren toch nog steeds citroenfris klinken. Dé sterkte van échte tijdloze, niet kapot te krijgen songs, quoi. Het maakte dat een nieuwe song als het op een heerlijke slidegitaar-melodie drijvende ‘A little touch of kindness’ er naadloos op aansloot. Het ontroerende ‘A long way home Benjamin’ leek me hierna ook een nieuw nummer, maar inmiddels heeft men mij laten weten dat dit nummer, samen met onder andere Elliotts 9/11 nummer ‘Ground zero’, al op de EP ‘Soul surfing the next wave’ te vinden was. In ieder geval werd ‘A long way home Benjamin’ vorige zaterdag voor het eerst live gespeeld en wat mij betreft mag het nog een tijdje op de setlist blijven staan want het past perfect bij de nieuwe songs. Een krachtig ‘I wanna talk to you’ volgde en ‘Diamonds by the yard’ mocht de set traditioneel besluiten, waarna een overweldigend applaus losbarstte.

 

Crowdpleasers Elliott & Olivier zetten de bisronde met special request ‘Anastasia’ in, waarna Bruce Springsteen z’n ‘I’m on fire’ vanwege het luidkeels meezingende publiek tot een hymne verheven werd. Goose bumps all over the crowd, damesenheren! De gebruikelijke medley waarin klassiekers ‘La woman’, ‘Baby please don’t go’, ‘I got my mojo working’ en ‘Spoonful’ versmolten worden, kreeg vervolgens nog nooit zo’n subtiele, psychedelische bewerking en klonk beter dan ooit.

 

Het hondsdolle publiek riep om méér en kreeg dat ook middels ‘Let it rain’. Alweer een track uit het album ‘12’, want in het begin van het concert was er ook al het vergeten pareltje ‘All the way from Tokyo’ uit dat album geweest en dit op speciaal verzoek van de Spaanse fans die een spandoek hadden uitgerold met daarop de tekst van het nummer. Ikzelf en nog iemand uit het publiek kregen na ‘Let it rain’ ook onze goesting middels een onwaarschijnlijke medley van ‘Come on Louann’ en ‘The day after Valentine’s day’. Waarna het Elliott Murphy concertjaar 2006 feestelijk besloten werd met de aanstekelijke medley van ‘Just a story from America’, ‘Twist & shout’ én ‘La bamba’. Dat laatste voegden Elliott & Olivier er uiteraard speciaal voor de Spaanse fans nog aan toe. 

 

Op Koen Fillet z’n blog zegt iemand in de ‘reacties’ bij dit artikel dat “Elliott Murphy bijna net zo groot is als Dylan”. De persoon in kwestie heeft ongelijk. Murphy, die ten tijde van z’n debuut ‘Aquashow’ in 1973 ‘de nieuwe Dylan’ werd genoemd, is de laatste 5 jaar immers groter geworden dan Dylan. Een gedurfde uitspraak; ik weet het, maar wel waar. Niet op commercieel gebied uiteraard, maar wél vanuit artistiek oogpunt én op basis van de live-optredens. Waar Dylan de laatste jaren alleen nog maar droogweg z’n ding doet op het podium, weet Murphy bij ieder optreden telkens weer te verrassen. Bovendien speelt Murphy steeds weer met zo’n aanstekelijk enthousiasme en een energieke bezieling die je bij hedendaagse artiesten nog zelden tegenkomt. Ook overtreft Murphy met z’n laatste 2 albums ‘Soul surfing’ en meesterwerk ‘Strings of the storm’ de laatste 2 Dylan albums ‘Love & theft’ en ‘Modern times’
zowel op muzikaal als op tekstueel vlak en qua melodieënrijkdom kent Murphy al helemaal zijn gelijke niet. Fan talk, hoor ik u al denken. Wel, overtuig uzelf eens en be there, in de AB op 17 maart 2007. Maar kom nadien niet klagen dat ook u besmet werd door het Elliott Murphy-virus! 9/10

 

Setlist:

1. Making friends with the dead
2. 40 days & 40 nights
3. Sonny
4. Last train to Memphis
5. Green river
6. All the way from Tokyo
7. Pneumonia alley
8. Terraplane blues
9. You never know what you’re in for
10. Last of the rock stars
11. Eurotour
12. On Elvis Presley’s birthday
13. Dragon
14. A little touch of kindness
15. A long way home Benjamin
16. I wanna talk to you
17. Diamonds by the yard

Bis 1:
18. Anastasia
19. I’m on fire
20. LA woman / Baby please don’t go / Spoonful / I got my mojo working

Bis 2:
21. Let it rain
22. Come on Louann / The day after Valentine’s Day
23. Just a story from a America / Twist & Shout / La bamba

Mini Aftershow, Unplugged & seated:
24. Imagine
25. You won’t see me
26. Blind Willie McTell
27. Navy blue
28. Last call

4 gedachten over “CONCERT Elliott Murphy & Olivier Durand, Marke 9/12/2006

  1. Wowo, Roen, twee fantastische concerten van ons duo Elliott en Olivier op één week tijd. Natuurlijk heb ik spijt dat ik niet naar Marke ben afgezakt. Zeker met zo’n heerlijk extraatje. Wat had ik hun graag ‘Blind Willie McTell’ horen brengen!

    17 maart zullen we er zeker zijn, maar over 6 april (Dylan in Vorst) ben ik nog aan het twijfelen.

    Like

  2. Ik ga beiden doen; al was het maar om dat dit de ideale gelegenheid biedt om beiden omstreeks hetzelfde moment eens te kunnen vergelijken.

    Like

  3. Weer gemist! Het geluk zit ons niet mee! Hopelijk krijgen we de zaterdag iets te eten … 😉 dat zou toch al iets goedmaken, en misschien een life verslagje van jou en je ‘madam’ erbij?
    doei

    Like

  4. Hmmm… ge moogt kiezen: als straf moogde de zaterdag na ’t eten den afwas doen of met mij op ons slaapkamer een sigaar roken 😉

    Like

Reacties zijn gesloten.