BOB DYLAN – I’m not there OST

bob dylan - i'm not there
 

Na mijn dagelijkse wandeling in de buurt van de Bosberg beluisterde ik vorige vrijdag voor het eerst de soundtrack van ‘I’m not there’ dat volgens het hoesstickertje “33 Bob Dylan songs reinterpreted by some of music’s most acclaimed voices” bevat. De eerste 10 songs kabbelden voorbij zonder echt op te vallen, zonder echt te irriteren. Zo hoorde ik tijdens het afwassen weinig opmerkelijke versies van Bob Dylan klassiekers als ‘All along the watchtower’ (door Eddie Vedder & The Million Dollar Bashers), ’Ballad of a thin man’ (door Stephen Malkmus & The Million Dollar Bashers), ’Fourth time around’ (door Yo La Tengo), ’Dark eyes’ (door Iron&Wine & Calexico) en ’Highway 61 revisited’ (door Karen O & The Million Dollar Bashers). Enkel de uitvoeringen van ‘One more cup of coffee’ door Roger McGuinn & Calexico en ‘The lonesome death of Hattie Carroll’ door Mason Jennings slaagden erin mijn aandacht van glazen, borden, bestek, kommen, potten en pannen naar de muziek te verleggen. ‘Simple twist of fate’ door Jeff Tweedy vond ik zelfs ronduit schitterend in al z’n eenvoud en had zo op het laatste, nog steeds voortreffelijke Wilco album ‘Sky blue sky’ gekund.

Vorige vrijdag, Allerzielen, moet overigens zowat de donkerste dag van het jaar geweest zijn; dat zult u ongetwijfeld zelf ook wel gemerkt hebben. Maar ineens werd het zo mogelijk nog wat donkerder. Het kon onmogelijk de avond zijn die al viel, want het was nog maar 15u54. Hoe kon dat nu? Een mens kijkt tegenwoordig niet meer op van een natuurfenomeen meer of minder, maar toch was ik nieuwsgierig genoeg om naar buiten te gaan om te zien wat er aan de hand was. Een kil briesje deed de laatste roestkleurige bladeren van de bomen vallen en van op m’n terras zag ik deze vallei van de Bosberg zich in een dichte mist hullen. In de verte hoorde ik het spookachtige, echoënde gehuil van de wolven in de uitgestrekte bossen rond de Bosberg. Ook het helse gekras van de vele, opgeschrikte kraaien in de buurt voorspelde niet veel goeds. Onheil op komst. Een oorverdovende stilte volgde. Ik vluchtte naar binnen, doofde de lichten en keek met een angstige blik door het beslagen zijraam van onze ranch. Wat verderop aan het kapelletje zag ik de zwarte katten van de buren verschrikt het veld induiken toen plots een boomlange gestalte in een lange, zwarte jas langzaam opdoemde. De mysterieuze figuur, duidelijk vermoeid, ging op het bankje aan de oude eik recht tegenover onze ranch wat uitrusten. Zijn lange, zwarte jas droeg de sporen van een barre tocht en zat helemaal onder het stof. Ik wilde hem binnen roepen om hem een bord heerlijk warme pompoenensoep te geven, maar net op dat moment haalde hij een oud boek uit z’n jas tevoorschijn. Een ijzingwekkend twangend geluid sneed door de ijle herfstlucht en doorbrak de stilte. Met een door het leven getekende, doch krachtig schurende, aardedonkere grafstem, waarmee men kleine kindjes de daver op het lijf jaagt en de doden weer tot leven wekt, debiteerde hij op berustende, doch indringende toon de donderpreek ’Man in the lang black coat’ uit de Grote Dylan Bijbel. Na afloop klapte de man Het Boek dicht, stak het weer in z’n jas en zonder een woord van afscheid daalde de man vervolgens deze flank van de Bosberg verder af, langzaam verdwijnend in de mist.

Aan de tweede cd van de soundtrack ben ik nog niet begonnen en ik voel er eerlijk gezegd nog steeds niet de behoefte toe. Ik ben immers nog steeds niet goed bekomen van track 15 uit de eerste cd. Daar staat de meest indrukwekkende Dylan cover die ik ooit hoorde. Het is dé definitieve versie van ‘Man in the long black coat’, vertolkt door dé Grote Mark Lanegan. Maar dat had u wellicht al begrepen.

man in the long black coat

Crickets are chirpin’ the water is high
There’s a soft cotton dress on the line hangin’ dry
Window wide open African trees
Bent over backwards from a hurricane breeze
Not a word of goodbye not even a note
She gone with the man in the long black coat.

Somebody seen him hangin’ around
As the old dance hall on the outskirts of town
He looked into her eyes when she stopped him to ask
If he wanted to dance he had a face like a mask
Somebody said from the bible he’d quote
There was dust on the man in the long black coat.

Preacher was talking there’s a sermon he gave
He said every man’s conscience is vile and depraved
You cannot depend on it to be your guide
When it’s you who must keep it satisfied
It ain’t easy to swallow it sticks in the throat
She gave her heart to the man in the long black coat.

There are no mistakes in life some people say
It is true sometimes you can see it that way
But people don’t live or die people just float
She went with the man in the long black coat.

There’s smoke on the water it’s been there since June
Tree trunks unprooted beneath the high crescent moon
Feel the pulse and vibration and the rumbling force
Somebody is out there beating on a dead horse
She never said nothing there was nothing she wrote
She gone with the man in the long black coat.

4 gedachten over “BOB DYLAN – I’m not there OST

  1. Malkmus brengt een heldere ballad of a thin man. And I like it. Sonic Youth covert heerlijk: eigen, niet voorspelbaar. Karen O maakt pop met een splinter van highway 61 revisited.
    Tweedy en Lanegan zijn de meesters van schijf 1. Ben ik bevooroordeeld of maken die 2 echt goud van alles wat ze aanraken.

    Let us know wanneer je disc 2 achter de kiezen hebt.

    Like

  2. Ik ben zeer nieuwsgierig naar de cd. Mooi verhaal over Man In the Long Black Coat. Is Mark Lanegan echt nog beter dan Dylan zelf?

    Like

  3. Toch wat dit ene nummer betreft, Martin ­čśë
    Lanegan zal natuurlijk nooit meer in dit leven aan zo’n monumentaal oeuvre als Dylan komen, maar het is zoals Luc het zegt: alles wat ie aanraakt verandert in goud. Check bv. ook z’n versie eens van ‘Shiloh town’ van Tim Hardin (te vinden op z’n soloplaat I’ll take care of you uit ’99): huiveringwekkend gewoon.

    Aan de 2de cd ben ik nog steeds niet geraakt, Luc. Momenteel ben ik nog steeds in de ban van ‘chrome dreams II’ van nonkel neil en ‘raising sand’ van robert plant & alison krauss. Ook al puur goud, die beide platen.

    Onwaarschijnlijk prachtig Brelnummer, Peerke. Aan het strand van Oostende van Neefs zal nooit meer hetzelfde klinken na het filmpje bij dit nummer ook gezien te hebben… en het doet me er weer eens aan denken hoe schandalig het wel is dat ik niks van Brel heb in mijn collectie.

    Tot zover weer de bekentenissen… and the mercy seat is glowing…

    Like

Reacties zijn gesloten.