Morgen naar de gevangenis

Mijn laatste uur heeft geslagen. Morgen moet ik me om 20u15 in de gevangenis van Mechelen aanmelden. Het vonnis was hard, maar duidelijk: ik werd zonder boe of ba veroordeeld tot de elektrische stoel. Om mij in mijn laatste momenten alsnog tot bekentenissen te dwingen, zal men mij vanuit mijn comfortabele elektrische stoel blootstellen aan een 2 uur durend live optreden van Elliott Murphy. De horror!

Ik weet het, in het verleden heb ik een pak onzin uitgekraamd over die Murphy. Maar ik heb het ondertussen, na 21 optredens, wel gehad met dat zielige ventje; die typische cliché Amerikaan met z’n veel te grote muil, die 17 jaar geleden Europa komen bezetten is vanuit z’n hoofdkwartier in Parijs. En zoals we allemaal intussen wel weten: de Amerikaanse bezetter dicteert overal zijn wetten en iedereen moet naar zijn pijpen dansen. Als dat niet gebeurt, worden ze kwaad en beginnen ze te mekkeren, die kleine Amerikaantjes. Voor het minste dat fout loopt, springen ze uit hun vel, waardoor hun ware, duivelse gelaat tevoorschijn komt. Het gelaat van de arrogante agressor. Die onmetelijke arrogantie, ik kan er niet meer tegen. Iemand zou meneer Murphy eens in zijn hemd moeten zetten. Misschien moest ik morgen na het optreden mijn kans maar eens grijpen. Grijpen? Zijn belachelijke hoed van z’n stomme, idiote kop rukken en vervolgens in de Dijle gooien, lijkt me wat dat betreft nog geen slecht idee. Meneertje draagt steevast een bandana onder die hoed. Hij schaamt zich namelijk over zijn kale kop. Hij zou zich beter af en toe eens schamen over zijn idiote gedrag.

Inderdaad, Elliott, je gedrag. Wat heb ik me vorig jaar immers énorm geërgerd aan je arrogante gedrag tijdens je optredens in Kluisbergen, Lessines, Sint-Truiden en Marke. In Kluisbergen liet je doodleuk een uur op je wachten. Tijdens het eerste nummer kon je het niet verdragen dat één of andere Hollandse sloerie je daar op wees, waarna jij in al je pretentie haar ten onrechte de uitgang wees. In Lessines, Sint-Truiden en Marke hadden de plaatselijke geluidstechnici het dan weer verkorven en dreef je die arme mensen tot wanhoop. Je zou beter eens naar jezelf kijken, lompe breedbeeldsmoelkikker die je bent. Kunnen die arme geluidstechnici het immers helpen dat jij gefrustreerd bent, meneer Murphy, omdat je máár in de plaatselijke culturele centra optreedt? Wees godverdomme blij dat je jaarlijks nog véél mág optreden! Weliswaar voor vrijwel steeds diezelfde hondstrouwe idioten die blijkbaar alles van je slikken. Tot zelfs je arrogante kutgedrag toe. Je minacht hen immers, je fans; ik zie het wel. Je spuwt hen in het gezicht, maar tegelijk besef je dat je niet zonder die diehards kan. Als zij wegblijven, is het gedaan met Elliott Murphy. Dat besef je zelf maar al te goed. En dus verricht je, nadat je je woede op de arme organisator en geluidstechnicus hebt afgekoeld, een heldendaad. Door, zoals in Sint-Truiden, een heel concert akoestisch af te handelen, bijvoorbeeld. Zoiets zien de fans immers graag. Hoe stoer was dat immers niet zeg! De stekker uit de gitaren trekken om vervolgens gedurende 2 uur te laten zien waartoe je nog in staat bent op je 58ste. Echt, Elliott, sinds vorig jaar tijdens het concert in Lessines ben ik je vanuit een ander perspectief gaan bekijken. Als artiest mag je inderdaad naast de allergrootsten staan; daar neem ik geen woord van terug. Maar als mens heb je in mijn ogen gefaald. Je zult het eerder dit jaar zelf wel gemerkt hebben, dat ik je geen blik, laat staan een woord, heb gegund. Ik zag het wel, vorige zomer in Lokeren, dat het je niet beviel toen ik je vraag niet beantwoordde. Jaja Mister Murphy, in een spelletje arrogantie heb je in RoenHetZwoen je gelijke getroffen, wees daar maar zeker van.

Maar morgen word ik dus weer maar eens van mijn vrijheid beroofd omdat ik een nieuwe show van jou zal moeten doorstaan. Want een showmannetje, dat ben je, Elliott. Een crowdpleaser pur sang. De eerste 3 nummers zal je als vanouds staan gesticuleren naar de geluidstechnici om vervolgens aan het publiek uit te leggen “dat jij nog één van de laatste échte artiesten bent die geeft om een goeie sound omdat jullie (het publiek) dat verdienen”! Uiteraard zal een spontaan applaus het gevolg zijn, waarna het publiek zal rechtveren, omdat je die machtige riff van het onverwoestbare ‘Green river’ zal inzetten. Zo rond het elfde nummer, wedden dat het ‘I wanna talk to you’ zal zijn, zal jij of Olivier Durand onopvallend opzettelijk een snaar breken, waarna Olivier de snaar met breed uitgesmeerde gebaren in een nieuwe recordtijd zal proberen te herstellen, terwijl jij alweer het publiek uit je hand zal laten eten met een karaoke versie van ofwel de Dylan klassieker ‘Like a rolling stone’, ofwel je eigen, inmiddels kapot gespeelde klassieker ‘Diamonds by the yard’. Waarna alweer een overweldigend applaus zal losbarsten van het blinde klapvee, waarop jij en Olivier nog een 15 songs tellende bisronde zullen inzetten. Zo een doorzichtige en voorspelbare crowdpleaser ben je inmiddels wel geworden, Elliott. Maar dat geeft niet, zolang het klapvee het blijft pikken.

En ik, vanuit de ongenadige elektrische stoel, zal intussen bekennen:
JA, ik pleit schuldig, voor mijn onterechte apologieën van jouw vroegere optredens.
JA, ik pleit schuldig, voor mijn onterechte propaganda die ik over jou verspreidde, en zodoende vele mensen misleidde.
JA, ik pleit schuldig, voor al die verspilde uren aan jouw concerten waarin ik leukere, nuttige dingen had kunnen doen.
NEE, ik roep GEEN verzachtende omstandigheden in.
Beul, doe uw werk!

Johnny Cash – The Mercy Seat

It all began when they took me from my home
And put me on Death Row,
a crime for which I am totally innocent, you know.

I began to warm and chill
To objects and their fields,
A ragged cup, a twisted mop
The face of Jesus in my soup
Those sinister dinner deals
The meal trolley’s wicked wheels
A hooked bone rising from my food
All things either good or ungood.

And the mercy seat is waiting
And I think my head is burning
And in a way I’m yearning
To be done with all this weighing of the truth.
An eye for an eye
And a tooth for a tooth
And anyway I told the truth
And I’m not afraid to die.

I hear stories from the chamber
Christ was born into a manger
And like some ragged stranger
He died upon the cross
Might I say, it seems so fitting in its way
He was a carpenter by trade
Or at least that’s what I’m told

My kill-hand’s
tatooed E.V.I.L. across it’s brother’s fist
That filthy five! They did nothing to challenge or resist.

In Heaven His throne is made of gold
The ark of his Testament is stowed
A throne from which I’m told
All history does unfold.
It’s made of wood and wire
And my body is on fire
And God is never far away.

Into the mercy seat I climb
My head is shaved, my head is wired
And like a moth that tries
To enter the bright eye
I go shuffling out of life
Just to hide in death awhile
And anyway I never lied.

And the mercy seat is waiting
And I think my head is burning
And in a way I’m yearning
To be done with all this weighing of the truth.
An eye for an eye
And a tooth for a tooth
And anyway I told the truth
And I’m not afraid to die

And the mercy seat is burning
And I think my head is glowing
And in a way I’m hopin’
to be done with all this twistin’ of the truth.
An eye for an eye
And a tooth for a tooth
And any way there was no proof
And I’m not afraid to die

And the mercy seat is glow
ing
And I think my head is smoking
And in a way I’m hopin’
to be done with all these looks of disbelief.
A life for a life
And a truth for a truth
And I’ve got nothin’ left to loose.
And I’m not afraid to die

And the mercy seat is smoking
And I think my head is melting
And in a way that’s helpin’
to be done with all this twistin’ of the truth
An eye for an eye
And a tooth for a tooth
And any way I told the truth
But I’m afraid I told a lie.

9 gedachten over “Morgen naar de gevangenis

  1. Ik blijf hier maar via omwegen terecht komen, heb je dan maar ineens gelinkt bij mij, dat is dan in de eerste plaats makkelijk, voor mij.

    Like

  2. Die links zijn belangrijk, Evy.

    Het zijn symbolen van appreciatie en waardering.
    Sommige blogs die ik waardeer, krijgen van mij ook een link in de linkerkolom. Zij op hun beurt linken niet persé naar mij. Maar dat geeft niet.
    Andere blogs, die naar mijn blog linken, krijgen op hun beurt, om verschillende redenen, dan weer géén link op mijn blog. Ik waardeer hun blog niet, en dus hoef ik ze ook niet te linken.

    Gezien ik ook altijd via omwegen op de blog van Cjarel terecht kwam, zal ik hem ook linken in de linkerkolom. Zijn blog waardeer ik wel, en een rechtstreekse link op mijn blog maakt het dan op mijn beurt gemakkelijker voor mij.

    Het is een complexe wereld, de blogwereld.

    Groeten,
    Roen

    Like

  3. ’t is ook maar een mens hé… met ook wel eens een slechte dag… net zoals jij en ik… als je dat beseft dan sta je er wel meer voor open. Onderschat de druk niet om altijd diezelfde smile en goed humeur bij elk optreden weer op te zetten – al is het ‘slechts’ voor culturele centra. Ken uw plaats als fan is zowat het belangrijkste wat ik u kan meegeven. Hou van de muziek maar hou niet van de artiest. Anders wordt het persoonlijk en teleurstellend als die eens niet aan jouw verwachtingen voldoet. Zijn uitlatingen in Lessines, tja, ‘k was er ook best van geschrokken… maar zoals ik al zei ’t is ook maar een mens, net zoals jij en ik.. Anyway, ik hoop dat je bij deze de rekening vereffend hebt 😉

    Like

  4. Het is net de factor “menselijkheid” die ik hiermee trachtte te onderstrepen, Johan. Niemand is perfect, en ook Elliott niet. Door mijn blinde adoratie in het verleden gaf ik dat echter niet toe in vroegere teksten; ik verzweeg die factor “menselijkheid”, waadoor ik lezers een rad voor de ogen hield. Dat heb ik bij deze rechtgezet, niet vereffend. Akkoord, ik heb het misschien wat uitvergroot, en het nieuwe ironie leesteken ontbreekt vooralsnog op mijn klavier; anders had ik het hier en daar wel bij geplaatst. Maar deed ik dat in vroegere teksten ook al niet; het uitvergroten, zij het dan in louter positieve zin ten gevolge van die blinde adoratie? Ik heb Elliott hiermee een grotere dienst bewezen denk ik, dan met om het even welke positieve tekst uit het verleden.

    Like

Reacties zijn gesloten.