50 Formidabele CDs van 2007 (2)

31. Sivert Höyem & The Volunteers – Exiles

Sivert Hoyem & The Volunteers - Exiles

“Hoe zou het nu trouwens verder moeten met Madrugada nu ons vorige week het trieste nieuws bereikte dat Madrugada gitarist Robert Buras overleed op donderdag 12 juli jongstleden?”, stelde ik mezelf de vraag bij het opstellen van mijn halfjaarlijstje. Vijf maanden later wordt die vraag beantwoord op de website van Madrugada: Op 21 januari 2008 verschijnt het nieuwe titelloze album zoals oorspronkelijk gepland was. Daarop zullen nog de bijdragen van Buras te horen zijn. Net voor het overlijden van Buras verscheen met ’Exiles’ de tweede solo cd van Madrugada zanger Sivert Höyem; een cd die helaas vrijwel onopgemerkt bleef. De grootse, inktzwarte gotische sfeer maakte nochtans dat het sierlijke ’Exiles’ stukken beter was dan zijn flauwe voorganger ‘Ladies and gentelmen of the opposition’ waardoor ‘Exiles’ wat mij betreft op hetzelfde torenhoge kwaliteitsniveau van de Madrugada albums staat.

Favoriete track: véél, maar in het bijzonder het grootse Just a little closer now

 

32. Kings Of Leon – Because of the times

Kings Of Leon - Because of the times

Eerlijk gezegd: van ‘Era vulgaris’, de nieuwe plaat van Queens Of The Stone Age, kreeg ik halverwege iedere luisterbeurt alleen maar hoofdpijn. Het ontbreekt die plaat aan dynamiek en dus aan broodnodige ademruimte. Ademruimte die ik wel vond in de nieuwe plaat van Kings Of Leon. Omdat ik enkele jaren geleden niet geloofde in de hype rond dit groepje miste ik de eerste 2 platen van Kings Of Leon. Een vergissing, zo bleek met de aanschaf van de nieuwe plaat. Classic rock anno 2007 zonder belegen te zijn; het kan nog. Kings Of Leon bewezen het dit jaar met ‘Because of the times’.

Favoriete track: Black thumbnail

 

33. Bloc Party – A weekend in the city

Bloc Party - A weekend in the city

In het begin van het jaar besloot ik mijn tekst over ‘A weekend in the city‘ met:

“Tot mijn grote verbazing tekent Bloc Party met ‘A weekend in the city’ voor een nieuwe Mijlpaal in de rockgeschiedenis door op sublieme wijze de huidige tijdsgeest te vatten. ‘A weekend in the city’ is dan ook het huidige heersende nihilisme in moderne rockmuziek verklankt. Opvallend daarbij is, en dat is net de sterkte van de plaat, dat de songs nergens tekstueel ontsporen; nergens wordt er opgeroepen tot revolutie, nergens is er sprake van enige vorm van rebellie. Waarom zouden we ook? De huidige maatschappij is té gecompliceerd geworden waardoor simplistische rebellie misplaatst zou zijn. Punk is dood, de hippie idealen zijn al láng vergeten en de teenage angst van de Grunge hebben wij, de jonge dertigers, inmiddels verkocht in ruil voor een duur klinkend diploma en dito management functie. Voor wie dit echter niet aankan, is er altijd nog wel plaats in één van de talrijke uitzichtloze, grijze callcenters. Onze frustraties ventileren we via onze blogs. Met deze keiharde realiteit drukt Bloc Party ons met het meesterlijke ‘A weekend in the city’ met de neus in de feiten. Niet meer, niet minder.”

Voor de geïnteresseerden: hierheen voor de rest van mijn tekst van toen.

Ondertussen zijn we bijna een jaar later en staat ‘A weekend in the city’ nog steeds als een huis, dit in tegenstelling tot hun knallende feestdebuut ‘Silent alarm’ dat al gedateerd klonk toen het goed en wel verschenen was. Plaats 33 is dan ook schandalig laag voor deze onwaarschijnlijk fantastische cd, maar dit soort moderne rockmuziek consumeer ik dan ook met mate. Op die manier bekeken is plaats 33 dus best wel hoog voor dit soort moderne rockplaat dat eigelijk totaal mijn ding niet is, maar voor dit ‘A weekend in the city’ maak ik graag een uitzondering wegens uitzonderlijk fenomenaal goed.

Favoriete track: zowat alles, maar ‘Uniform’ steekt er net iets bovenuit

 

34. The Tragically Hip – World container

The Tragically Hip - World container

De tijden waarin de gitaren regeerden en The Tragically Hip nog hip was, liggen alweer zo’n 15 jaar achter ons. Toch bleef de groep na het wereldsucces met de albums ’Fully completely’ en ’Grace’ de ene na de andere prachtplaat uitbrengen, maar behalve in thuisland Canada en enkele idioten zoals ik merkte niemand die platen nog op. Tot ‘In between evolution’ in 2004 verscheen. Die plaat knoopte weer aan met de epiek van ‘Fully completely’ en ‘Grace’, waardoor de groep weer wat meer aandacht kreeg. ‘In between evolution’ was nog maar het opstapje tot een nieuwe mijlpaal, zoals dit jaar mocht blijken met het verschijnen van het monumentale ’World container’. Een plaat, waarmee de groep vreemd genoeg bij momenten herinnert aan dat andere sympathieke gitaargroepje van destijds: Live, en meer bepaald hun klassieker ’Throwing copper’. Net als die klassieker bevat ‘World container’ hetzelfde type grootse, melodieuze kathedralen van rocksongs voorzien van een prachtige dynamiek die je vandaag nog maar zelden hoort op de platen van jonge rockgroepen.

Favoriete track: goh, ik had hier single ‘In view’ kunnen zetten, en nog andere dingen, maar ik kies uiteindelijk toch voor ‘The lonely end of the rink’, omdat ik het zo’n typische eerste-helft-van-de-jaren-’90 song vind.

 

35. Gravenhurst – The western lands

Gravenhurst - The western lands

Ik zei het een paar maanden geleden al: zanger Nick Talbot van Gravenhurst moet de laatste tijd heel wat naar de eerste Fairport Convention platen geluisterd hebben. Dat verraadde de nieuwe cd ‘The western lands’ waarop ‘Farewell, farewell’ van de legendarische Britse folkrock groep gecoverd werd. Bovendien werd het bezwerende ‘She dances’ opgedragen aan de betreurde Fairport Convention zangeres Sandy Denny. Maar ook in de rest van de songs waart de geest van de mythische groep rond in folksongs die weliswaar in een prikkeldraad van mistige gitaren gewikkeld
werden. Het maakt van ’The western lands’ de beste Gravenhurst cd tot dusver.

Favoriete track: eigenlijk ‘Trust’, maar dat kent iedereen al, daarom kies ik voor het dezer dagen meer toepasselijke ‘Song among the pine’. Niet dat die song ook maar iets met Kerst te maken heeft, trouwens.

 

36. Band Of Horses – Cease to begin

Band Of Horses - Cease to begin

Vorig jaar had ik nog mijn twijfels over Band Of Horses. De groep bood op ‘Everything all the time’ te veel van alles en tegelijk niets. Er was op die plaat echter ook dat wurgend mooie ‘The funeral’, en daarom zweeg ik maar uit veiligheid in alle talen over de groep. En gelukkig maar dat ik voor één keer mijn kritiek kon inslikken, want wat Band Of Horses dit jaar op ‘Cease to begin’ presteerde, veegde alle kritiek in één ruk van tafel en sloeg me met verstomming. Waar het My Morning Jacket, een groep waarmee Band Of Horses graag en terecht mee vergeleken wordt, vier platen kostte om tot een meesterwerk als ‘Z’ te komen, slaagde Band Of Horses al bij zijn tweede poging om tot datzelfde hemelreikende niveau te komen. Een groep waarvan we dus nog heel wat moois mogen verwachten in de toekomst. Mijn twijfels over de kwaliteiten van Band Of Horses zijn dankzij het gracieuze ‘Cease to begin’ dan ook helemaal weg.

Favoriete track: Alles, maar vandaag is het ‘No one’s gonna love you’

 

37. Amy Winehouse – Back to black

Amy Winehouse - Back to black

Jazeker, zelfs ik kon dit jaar niet weerstaan aan het fenomeen Amy Winehouse en mijn dochter lacht me nog steeds uit als ik me weer maar eens tot spastische bewegingen laat verleiden als dat superaanstekelijke ’Rehab’ nog eens voorbij waait. Niet dat ’Back to black’ een klassieker in spe is overigens. Daarvoor klinkt de retro soul te 2007. Net daarom verdient ’Back to black’ minstens plaats 37 in eender welk muzikaal jaaroverzicht van 2007.

Favoriete track: Ik vreesde dat ‘Rehab’ het beste nummer van de plaat zou zijn, maar vanaf de eerste beluistering van het album was het meteen duidelijk dat het titelnummer zo mogelijk nóg beter was. Niet dat ik ‘Rehab’ inmiddels beu gehoord ben, overigens.

 

38. Joe Henry – Civilians

Joe Henry - Civilians

Joe Henry bouwt in alle rust en stilte al jaren aan een indrukwekkend oeuvre. Iets waarvoor hij blijkbaar enorm geapprecieerd wordt door zijn collega muzikaten, want Henry is de laatste jaren een fel gegeerd producer. Zo hielp hij Solomon Burke en Bettye LaVette in deze nog verse eeuw aan een onwaarschijnlijke comeback, en haalde hij dit jaar ook de carrière van Mary Gauthier (zie hieronder) uit het slop. Maar bovenal was er dit jaar zijn eigen nieuwe plaat ‘Civilians’. Een, hoe kan het ook anders, bijzonder stijlvolle, gesofisticeerde plaat alweer, waarmee Henry teruggreep naar de verfijnde melodieënrijkdom van ‘The fuse’, de plaat waarmee ik Joe Henry in 1998 leerde kennen en waarmee hij toen zelfs mijn top 10 van dat jaar haalde. Hoewel nog mooier en beter, strandt het nieuwe ‘Civilians’ in mijn lijst van 2007 op plaats 38 en dat is eigenlijk veel te laag. Hetgeen mij eens te meer doet beseffen hoe verwend onze oren inmiddels wel niet geworden zijn als ik zelfs een plaat met zoveel muzikale rijkdom zo’n lage plaats toeken.

Favoriete track: Zowat alles, en daarom pik ik er maar ‘You can’t fail me now’ uit

 

39. Mary Gauthier – Between daylight & dark

Mary Gauthier - Between daylight & dark

Na haar klassieker ‘Drag queens in limousines’ probeerde Mary Gauthier te nadrukkelijk dat niveau vast te houden waardoor de daaropvolgende platen ‘Filth & fire’ en ’Mercy now’ geforceerd klonken. Mary Gauthier moest van het alt.country keurslijf zien af te geraken en Joe Henry bleek daarvoor de aangewezen man. Hij ontkleedde Mary Gauthier van haar te nauw zittende, robuuste alt.country sound en de naakte essentie legde hij vast op ‘Between daylight and dark’, een intense plaat waarmee Mary Gauthier moeiteloos het niveau van ‘Drag queens in limousines’ overstijgt. Voor alle singer songwriters die al een paar platen te veel zitten aan te modderen tenslotte nog deze Gouden Tip: Bel, schrijf, fax, mail Joe Henry, en uw muzikale carrière zal nooit meer hetzelfde zijn.

Favoriete track: alles, en daarom kies ik gemakshalve maar voor opener ‘Snakebit’.

 

40. Bettye LaVette – The scene of the crime

Bettye LaVette - The scene of the crime

De Drive-By Truckers leken wel alomtegenwoordig in 2007. Maar dat viel pas op bij het maken van dit jaaroverzicht. Op ‘The scene of the crime’ zijn ze de onopvallende begeleidingsband van soulmonument Bettye LaVette. Onopvallend, omdat ze haast niet te herkennen zijn op deze plaat vanwege de gloedvolle begeleiding die ze hier een hele plaat lang weten aan te houden. Hun typische rauwe, voort jakkerende southern rock sound ligt dus voor één keer aan de ketting, en misschien maar goed ook want op die manier ligt de nadruk op de met een vlijmscherp mes bewerkte, fenomenale rauwe soulstem van Bettye LaVette. Een – nouja- Vette plaat, noemen we dat dan.

Favoriete track: Before the money came (The battle of Bettye LaVette), al was het maar om voor eens en altijd de nitwits op het onmetelijke verschil te wijzen tussen de nep soul van Natalia en de hardcore soul van Bettye LaVette.

9 gedachten over “50 Formidabele CDs van 2007 (2)

  1. Eindejaarslijstjes… heerlijk! En alwéér slaag je erin om me warm te maken voor enkele mij tot nog toe onbekende namen. Dankjewel daarvoor!
    In “den blok” ga ik me ook eens wagen aan het opstellen van een lijstje. Hartverscheurende keuzes dienen zich aan…

    Like

  2. ik kijk alvast uit naar de volgende tien, hier staat heel wat moois tussen, oa Band of Horses en Gravenhurst. Ik zit nog steeds te worstelen met mijn top 10.

    Like

  3. Olala, dit lijkt mij wel een eigenwijs maar steengoed lijstje van een muziekliefhebber pur sang. Ook vlotte pen trouwens.
    Dankzij jou ben ik momenteel aan het luisteren naar Wolfish times van Marjan Debaene (zie vorige posts). Voor mij toch een ontdekking, waarvoor dank. En deze Marjan Debaene staat waarschijnlijk niet eens in jouw top 50.

    Like

  4. @ Allen: dank voor de fijne commentaren!

    @ Evy:
    Oei, de welke zijn dan onbeluisterbaar?

    @ Horsepower:
    Marjan staat er idd niet in, maar ik vind haar plaat wel de 3de beste Belgische die ik dit jaar kocht en hoorde.

    @fILLE:
    Mijn top 50, en dan vooral de top 50, is nogal saai, als ik hem vergelijk met de “hippe” lijstjes.

    @knorrr:
    Graag gedaan en welkom op de ranch. ik zie dat ik op jouw blogrol sta; ik zal het omgekeerde doen. Maar straks. Eerst de volgende 10 posten.

    @ debonair:
    The Hip staat inderdaad afschuwelijk laag, maar ik kreeg ze maar niet hoger.

    @ Josie:
    Het is inderdaad schandalig dat ik de 2 eerste Kings Of Leon platen links liet liggen. De nieuwe Bloc Party vind ik groots, donker en meeslepend. De eerste was vooral een dansbare feestplaat. Niet dat die nieuwe niet dansbaar zou zijn, overigens. Maar ik ben dan ook geen danser. Ik ben vooral een stille genieter.

    Like

Reacties zijn gesloten.