De Hellerust

de hellerust 2
 

Sinds de dood van mijn hond Stoica begin dit jaar ga ik iedere vrijdagavond met Tosca, de hond van mijn schoonouders, wandelen. Tosca was in augustus 2002 één van de 16 puppies van onze Stoica, en doordat ik nu al iedere week met één van haar kindjes ga wandelen voelt het alsof Stoica nog een beetje aanwezig is. Het heeft me geholpen om op die manier haar dood te verwerken en het geeft me ook een zekere gemoedsrust. Intussen is die vrijdagavondwandeling een vast ritueel geworden, waardoor Tosca ook rustiger geworden is. Die eerste weken was hij nauwelijks in te tomen en was de wandeling zowel voor hem als voor mij een complete marteling. Maar ondertussen heeft hij aangevoeld dat hij zich maar beter niet meer kan verzetten tegen mij, want hij voelt aan dat ik geen krimp verroer als hij me probeert uit te dagen door in het wild rond te springen. Het heeft me de mogelijkheid gegeven om de laatste 5 weken foto’s te nemen tijdens onze wandelingen, want ik realiseerde me dat er in het verleden nooit foto’s genomen waren van die rustige, landelijke, wat heuvelachtige omgeving. Toen mijn madam nog bij haar ouders woonde, gingen we nochtans dikwijls wandelen en fietsen in de streek, maar sinds we in 1997 gingen samenwonen, kwam het er nooit meer van. Het was dus zeker al 10 jaar geleden dat ik nog eens de Helleberg, een pittige heuvel achter mijn schoonouders, afgedaald was. Eénmaal je de Helleberg afgedaald bent kom je in een dalletje met rechts niets dan weilanden met hier en daar groepjes bomen en rijen knotwilgen en links staat een oud, alleenstaand, wat vervallen huis dat men in de volksmond ’de Hellerust’ noemt. Die naam staat trouwens ook in pekzwarte letters in het houtenwerk van één van de bijgebouwtjes geschilderd. Ondertussen is de Hellerust een beschermd gebouw geworden, omdat het huis een oud lemen gedeelte heeft. Het heeft iets, dat huis. Een vreemde aantrekkingskracht zuigt me er iedere vrijdagavond weer naartoe en ik ben er de laatste maanden gefascineerd door geraakt. Het huis is bijna een obsessie geworden en ik heb er inmiddels al tientallen foto’s van genomen. Ik vind het haast jammer dat het zo goed omheind is, want ik zou graag eens binnen een kijkje nemen. Of misschien is het maar goed dat je er niet binnen geraakt, want het zou wellicht een teleurstelling zijn te weten dat er géén eeuwenoude seriemoordenaars met vergeelde gezichten achter lange, ravenzwarte haren gehuld in zwarte gewaden gewapend met verroeste, bebloede hakbijlen ronddolen. Nu laat ik mijn fantasie steeds de vrije loop en iedere vrijdagavond verzin ik wel een nieuw horrorverhaal, hetgeen zeker tijdens de afgelopen donkere, dikwijls regenachtige winteravonden geen probleem was.

black sabbath - black sabbath

Bij dit sinistere decor past uiteraard een passende soundtrack, en daardoor waren voor één keer eens niét de plaatjes van één of andere murmelende singersongwriter de soundtrack bij de afgelopen winter, maar ‘Black Sabbath’, het debuut van Black Sabbath uit 1970. De Hellerust en zijn winterse, verdorde omgeving deden me dan ook spontaan terugdenken aan de hoes van die LP. Het was nochtans minstens al 15 jaar geleden dat ik de LP nog eens uit de kast getrokken had, laat staan beluisterd. Toen ik de plaat halverwege de maand januari voor het eerst sinds lang terughoorde was het dan ook een shock, en ik raakte zelfs in paniek toen na het losbarstende onweer en onheilspellende klokkengelui de eerste loodzware logge gitaarriffs van de sinistere openingstrack ’Black Sabbath’ onze hele ranch op zijn grondvesten deden daveren. Welkom in de Hel! Ik moest zelfs een extra pilletje lorazepam nemen om terug tot rust te komen. Toch zette ik door en ondertussen klinken de hell’s bells in het begin van openingstrack ‘Black Sabbath’ me uitnodigend in de oren, raak ik steeds weer betoverd door het mondmuziekske in ‘The wizard’, beleef ik een zoveelste zalige nachtmerrie in de Hellerust tijdens ’Behind the wall of sleep’, raak ik iedere keer weer bezeten door de duivelse gitaarmantra van ’N.I.B.’, brul ik telkens het refrein van ‘Evil woman don’t play your games with me’ met Ozzy mee, blaas ik even uit tijdens ‘Sleep village’, om daarna een laatste keer voluit te gaan tijdens ‘Warning’. Heerlijk! Het was al té lang geleden dat ik nog eens danste met de duivel in het bleke maanlicht.

Hoewel ’Black Sabbath’ en ’Paranoid’ overigens altijd al in de platenkast van mijn pa stonden, leerde ik de groep pas echt goed kennen eind jaren ’80, begin jaren ’90 toen ik op de middelbare school bevriend raakte met S.; een metal liefhebber met vreemde interesses in het occulte en satanisme. Zo liep hij, tot grote ergernis van onze godsdienstleraar (een priester) altijd met een groot omgekeerd kruisteken over zijn hals gedrapeerd, en tijdens de verplichte eucharistievieringen op school bekladde hij de misboekjes en bijbels vol met omgekeerde kruistekens, 666 en andere occulte tekens. Door zijn gedrag en uitspraken tijdens de godsdienstlessen en misvieringen liepen de verhitte discussies met de priester altijd uit de hand, waardoor S. uiteindelijk altijd in het kantoor van de directeur belandde. S. was een einzelgänger op school want de meeste andere leerlingen vonden hem maar een rare kwiet, maar toch raakte ik bevriend met hem. Daardoor kwam ik ook dikwijls bij hem thuis, waar ik kennismaakte met zijn toen al tamelijk grote metalplatenverzameling. Hoewel de hoezen me wel fascineerden, kreeg ik toch geen voeling met de muziek op de meeste death- thrash- en blackmetalplaten. Het hardrock gedeelte van z’n verzameling boeide me daarentegen enorm en zo luisterde ik toen voor het eerst écht naar oud en nieuw werk van Black Sabbath, Led Zeppelin, Deep Purple, AC/DC, Thin Lizzy, Rainbow, Kiss, Twisted Sister, Van Halen, Ozzy Osbourne, Dio, en vele anderen. Ook Metallica en Judas Priest vond ik best cool, en zo kwam het dat S. me na lang aandringen in maart 1991 meekreeg naar een concert van Judas Priest, Annihilator en Pantera in Vorst Nationaal. Het was mijn allereerste zaalconcert ooit. Voordien was ik wel al naar plaatselijke festivalletjes geweest, maar naar een echt zaalconcert was ik nog nooit geweest. Het liet meteen een verpletterende indruk na: Pantera en Annihilator klonken al agressief en luid, maar Judas Priest blies beiden van het podium middels een onmenselijk apocalyptische monstersound die door merg en been ging. Ik zie zanger Rob Halford nog steeds het podium opstuiven gezeten op z’n blinkende Harley Davidson. Het hele concert van Judas Priest heb ik met open mond aanschouwd en nadien had ik de smaak goed te pakken. Op enkele maanden tijd ging ik nog naar een vijftal andere metalconcerten met S., waaronder het toen enorm populaire Monsters Of Rock festival in Kiewit. Alsook Black Sabbath in Vorst.

En toen leerde ik in de zomer van 1991 mijn madam kennen en was het gedaan met de metalconcerten en ook de vriendschap met S. verwaterde. Maar de liefde voor oude hardrock en bluesrock in het algemeen en Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath in het bijzonder is altijd gebleven. De laatste jaren had ik die platen, vooral vanwege mijn depressie en angstaanvallen, geen luisterend oor meer gegund en ik dacht dat ik ze ontgroeid was doordat ik me de laatste 10 jaar vooral in alt.country en americana in het algemeen en Johnny Cash in het bij
zonder was gaan verdiepen. Maar blijkbaar is de liefde ergens blijven sluimeren, want de laatste maanden beluister ik, tussen alle nieuwe americana releases door, weer volop de eerste 6 LP’s van Black Sabbath, de eerste 4 titelloze platen én Physical Graffiti van Led Zeppelin én de eerste 6 LP’s van Deep Purple. En dat allemaal dankzij een wekelijkse avondwandeling langs de Hellerust. Vanavond ga ik er weer heen. Zal de seriemoordenaar deze keer toeslaan? Dit zou dan wel eens mijn allerlaatste blogtekst ooit kunnen zijn. Toch zeg ik u geen vaarwel. We komen elkaar immers wel opnieuw tegen in de Hel. Tot dan!

 

5 gedachten over “De Hellerust

  1. Nooit overwogen zelf een nieuwe hond in huis te halen? Ik zou me het leven zonder hond niet kunnen voorstellen… Zestien pups trouwens, is dat niet gigantisch veel???

    Like

  2. die nieuwe hond komt er josie. ooit. maar het verdriet om zo’n goeie en trouwe en slimme hond als Stoica is nu nog te groot. het zou niet eerlijk zijn tegenover een nieuwe hond denk ik.

    die 16 puppies is waar. ik weet het: ik zou er destijds Het Journaal mee kunnen gehaald hebben, maar op het moment zelf wist ik niet dat dat een record was. eentje is vlak na de geboorte gestorven, maar de overige 15 hebben het allemaal overleefd en vonden binnen het half jaar een baasje. ik heb onze hond overigens nog dagelijks moeten helpen toen, door papflesjes met speciale melk te geven, want zij alleen kon dat niet aan natuurlijk, 16 pups voederen….

    Like

  3. die nieuwe hond komt er josie. ooit. maar het verdriet om zo’n goeie en trouwe en slimme hond als Stoica is nu nog te groot. het zou niet eerlijk zijn tegenover een nieuwe hond denk ik.

    die 16 puppies is waar. ik weet het: ik zou er destijds Het Journaal mee kunnen gehaald hebben, maar op het moment zelf wist ik niet dat dat een record was. eentje is vlak na de geboorte gestorven, maar de overige 15 hebben het allemaal overleefd en vonden binnen het half jaar een baasje. ik heb onze hond overigens nog dagelijks moeten helpen toen, door papflesjes met speciale melk te geven, want zij alleen kon dat niet aan natuurlijk, 16 pups voederen….

    Like

  4. Om bang van te worden. Ik zou daar niet durven gaan wandelen, zeker niet met Black Sabbath op mijn iPod. Sommige verhalen van Edgar Allan Poe passen hier ook wel goed bij.

    Like

  5. Eerlijk gezegd, beste martin, ging ik diezelfde avond met schrik wandelen. Ik had mezelf verdorie schrik ingepraat met dit stukje. Het werd trouwens nog een helse wandeling die avond, want de hond zijn leiband was gebroken, waardoor ik nog een hele marathon achter ‘m aan heb mogen lopen. Ik had meteen al veel spijt van dit vervloekte artikel.

    Like

Reacties zijn gesloten.