Elliott Murphy – Notes from the underground

Elliott Murphy - Notes from the underground
 

Twee jaar geleden had ik de indruk dat Elliott Murphy over z’n hoogtepunt heen was. De leden van zijn begeleidingsgroep de Rainy Season Band waarmee hij sinds het album ’Beauregard’ uit 1998 hoogtijdagen beleefde, hadden om diverse persoonlijke redenen hun ontslag ingediend. Op zijn 57ste moest Elliott Murphy dus voor de zoveelste keer in zijn carrière een nieuwe band opbouwen en net zoals bij een voetbalploeg duurt het ook maanden eer een nieuwe band op mekaar ingespeeld geraakt. Het leidde dikwijls tot het uiten van opgekropte frustraties wanneer tijdens concerten de organisatie eens te meer te wensen overliet. Gelukkig maar dat Elliott in die moeilijke periode kon rekenen op de steun en tomeloze energie van vriend en gitarist Olivier Durand die tijdens de moeilijkste momenten de band op sleeptouw nam en op die manier meer dan eens Elliott uit de wind zette. Dat kon echter niet beletten dat Elliott een kleine identiteitscrisis doormaakte wat leidde tot heimwee naar zijn geboorteland. Dat diepe verlangen naar zijn roots kwam in de eerste plaats tot uiting in zijn schrijfsels op zijn website en resulteerde begin vorig jaar uiteindelijk in ‘Coming home again’; een sombere cd waarop alles verraadde dat Elliott niet bepaald goed in zijn vel zat: de niets verhullende albumtitel, de troebele, sombere hoesfoto en songtitels als ’Making friends with the dead’, ’Losing it’, ’40 days & 40 nights’, ’The prince of chaos’, ’Not enough time’, ’Johnny boy gone’, ’Jesse’ en ’Home again’ waarachter Elliott zijn meest persoonlijke, donkere teksten ooit schuil gingen. Bovendien betekende ‘Coming home again’ een nieuw keerpunt in zijn albumcatalogus want de plaat was deels opgenomen met de leden van zijn oude begeleidingsband en deels met de leden van zijn nieuwe band The Normandy All Stars. Het gevolg was dat ’Coming home again’ bij iedere luisterbeurt een moeilijk te verteren, taaie brok was die zich telkens weer naar z’n einde toe sleepte.

En toen was er Elliott z’n verjaardagsconcert in een uitverkochte AB box vorig jaar. Ik had me al op het ergste voorbereid, but hell, was I wrong… Elliott stond als herboren, want vol zelfvertrouwen en in duidelijk goede conditie, op het grote AB podium en het hele concert had, mede dankzij de uit alle uithoeken van Europa opgedaagde fans, de sfeer van een gewonnen Champions League finale. De concerten nadien bevestigden dat de AB Hoogmis geen toevalstreffer was, maar toch was ik ergens onderweg mijn vertrouwen in de goede bedoelingen van Elliott Murphy kwijt geraakt, hetgeen eind vorig jaar resulteerde in dit beschamende stukje waarvan Elliott daags nadien in de Mechelse Stadsschouwburg geen spaander heel liet middels een menselijk, hartverwarmend concert. In al mijn arrogantie weigerde ik toen mijn excuses tegenover Elliott aan te bieden en ik repte geen woord over dat magische concert en ik trok zelfs niets van mijn beschamende woorden terug. Ik zweeg Elliott zelfs maanden aan een stuk dood.

Tot vandaag dus. Want vandaag geeft Elliott me al enkele weken lik op stuk middels z’n nieuwe dertigste album ‘Notes from the underground’. Toen ik begin dit jaar het nieuws over een nieuwe Elliott Murphy plaat vernam, stond ik al klaar met het vers geslepen hakmes en ik verheugde me al om voor eens en altijd af te rekenen met dat Amerikaantje. Maar kijk, dan stop je ‘Notes from the underground’ in de cd speler en dan zweeft daar de heerlijke openingstrack ‘And General Robert E. Lee’ uit de speakers. Nu al een standard in The Great Elliott Murphy Songbook. “Toevalstreffer”, sprak ik mezelf moed in. “Beginnen met je sterkste song om te verhullen dat de rest minderwaardig is”. Maar godverdoeme, pakt die smeerlap van een Elliott daarna toch wel niet uit met zijn strafste song ooit zeker. Jazeker, damesenheren, ik moet gewoon toegeven dat ik ‘Lost and lonely’ het beste vind dat Elliott ooit geschreven heeft. ‘Lost and lonely’ is niets minder dan perfecte sex verpakt in 5 minuten, die vanwege het telkens ingehouden orgasme echter een eeuwigheid lijkt te duren. De ejaculatie van gelukzaligheid op het einde doet je met je geliefde in je armen nagenieten in ‘The valley below’ bij een kabbelend riviertje. Een zacht briesje blaast hemelse, esoterische klanken in de meewiegende bomen en resulteert in de ultieme liefdesverklaring, die meteen daarna bezegeld wordt in de twee grootse, meeslepende lovesongs ‘On my mind’ en ‘Ophelia’ die inmiddels naast Grote Classics als ‘Rock ballad’ en ‘Anastasia’ zijn bijgezet. Het luchtige niemendalletje ‘What’s that’ komt nadien precies op tijd en zal het ook goed doen wanneer er tijdens concerten gebroken gitaarsnaren dienen vervangen te worden. Nu entertaint Elliott het publiek steeds met Bob Dylans ‘Like a rolling stone’ tijdens zo’n momenten, maar met ‘What’s that’ heeft hij nu zelf zijn gebroken-gitaarsnaar-opvulmoment-song geschreven. Gegarandeerd gieren en brullen wordt het met tekstquotes als ‘A is for amazed you walk out of the shower’ en ‘F is a word I do without shame’ en ‘H is what losers cook with a spoon’ en ‘X marks the spot where I like to rhyme’. Nadien volgt met ‘Crepuscule’ en ‘Scandinavian skies’ het zwaartepunt van ‘Notes from the underground’. Beide songs zijn dan ook wellicht de bron voor Elliott zijn herwonnen levensvreugde geweest. Levenvreugde die Elliott vorig jaar in september terugvond tijdens zijn Scandinavische tournee. De inspirerende omgeving hielp Elliott met ’Crepuscule’ en ’Scandinavian skies’ in één moeite aan twee nieuwe hoogtepunten in zijn songcatalogus. Het afsluitende, wondermooie ‘Crying creatures of the universe’ onderstreept die herwonnen levensvreugde dat met dé sleutelzin ‘I put my trust in the beauty of the flower’ de hele plaat samenvat. Elliott Murphy is gaan beseffen dat het geluk ’m in de kleine dingen zit. Het maakt van ‘Notes from the underground’ wellicht zijn Grootste Plaat Ooit. ****1/2

Beluister:

And General Robert E. Lee

Lost and lonely

en KOOP de plaat bijvoorbeeld HIER online of bij Eddy’s Records, Ninoofsesteenweg 12 te 1500 Halle.

4 gedachten over “Elliott Murphy – Notes from the underground

  1. Hey Roen, hier heb ik op gewacht, uw “comming home again” naar de muziek & teksten van Elliott! Ik heb met plezier uw review gelezen, en was meteen akkoord met General Robert E.Lee. Een aantal van de andere songs hebben bij mij persoonlijk wat tijd nodig gehad, in tegenstelling tot bij het vorige album.

    Het doet me in elk geval uitkijken naar de komende tour door belgie, wat je de maand mei wel kan noemen. Benieuwd hoe de nieuwe songs hun plaatsje zullen krijgen op de setlist, en de welke de setlists na de volgende cd zullen overleven!

    Tot binnenkort op een Elliott gig in de buurt of veraf!

    Like

  2. ik zie nu pas dat je terug bent, en ik ben blij. echt blij. morgen ga ik alles lezen wat ik heb gemist. wat ben ik toch traag, dat ik dit nu pas zie. nochtans ben ik vaak op je blog komen kijken en er veranderde maar niets. maar nu ben je terug. tot morgen.

    Like

  3. Terug, inderdaad martin, maar voor hoelang? Je weet evengoed als ik dat het geen sinecure is om dagelijks creatief te zijn vanwege ons dagelijk farmaceutisch diner. Daarom profiteer ik er nu het zo goed met me gaat maar volop van. Maar volgende week kan het alweer gedaan zijn en ligt het hier weer stil voor enkele weken. achja, we zien wel….

    Like

  4. … is er nog wat werk aan de winkel voor meneer murphy.
    Dit was tenminste gisteren het geval in ukkel. of kwam dat door de temperatuur? (zie review op blog)

    Like

Reacties zijn gesloten.