WEG met de Koopkracht ! Week 21

CD aankopen 23 mei 2008
 

Ach, wat zat ik in mijn vorige bericht van deze middag ook alweer te bazelen en te zeiken. Een mens wordt tenslotte alleen maar gelukkiger van die verminderende koopkracht besefte ik achteraf. Je gaat selectiever te werk gaan wat je aankopen betreft. Er worden op die manier minder nutteloze dingen gekocht die je toch niet nodig hebt. Juicht en jubelt dus allen want Het Failliet van IKEA, verzamelplaats van alle mogelijk denkbare brol, is eindelijk in zicht! Dankzij de verminderende koopkracht! Die energieprijzen mogen en kunnen dus best nog wel wat hoger heren politici! Meteen ook dé oplossing voor de vele milieuproblemen! De verandering van het klimaat wordt immers afgeremd dankzij de hoge energiefactuur! In afwachting dat de energie eindelijk nog wat duurder wordt, kocht ik me op vrijdag 23 mei 2008 in week 21 van het 2008-in-cd’s-collectief alvast nog een voorraadje plastic om me straks, als er eindelijk terug échte koude winters zullen aankomen, aan te verwarmen.

78. John Hiatt : Same old man

Ah, daar hebben we die goeie ouwe zagevent van een John Hiatt weer zie! Zijn vorige cd ‘Master of disaster’ was ondanks de inbreng van de North Mississippi All Stars een Hiatt by numbers plaat. Dat moet hijzelf ook ingezien hebben en dus gaf Hiatt de familie Dickinson een stamp onder hun dick en kloten. Alleen Luther Dickinson, de meest getalenteerde van de familie, mocht blijven en voorziet de nieuwe cd van de mooiste houtkleurige klanken middels fraai mandolinespel en ander gitaargetokkel. Verder schakelde Hiatt deze keer zijn eigen familie in en zo komt het dat dochter Lilly Hiatt hemels mag harmoniëren met haar daddy cool op ‘Love you again’ en ‘What love can do’. Och, tegenwoordig kijkt tenslotte niemand meer op van een incest gevalletje meer of minder. Hiatt bedacht voor de gelegenheid nog eens een aantal sterke aanstekelijke melodieën wat van ‘Same old man’ uiteindelijk de beste John Hiatt plaat maakt sinds ‘Crossing muddy waters’ uit 2000.

79. Bon Iver : For Emma, forever ago

Kijk, moesten die energieprijzen nu eindelijk eens wat duurder gaan worden, dan zou een mens dit soort gezeik tenminste niet meer kopen zie. Bon Iver is best een aardige jongen, maar iemand had hem uit die blokhut moeten houden en uit zijn eenzaamheid halen. Je ziet immers wat ervan komt: dan gaan labiele mensen als de heer Bon Iver dit soort miezerige, overbodige plaatjes maken om te verkopen aan andere labiele mensen zoals ik. Maar misschien dat dit plaatje tijdens de komende ongetwijfeld harde winter wél al zijn schoonheid zal prijsgeven? Ik wacht dus nog wat af vooraleer een definitief eindoordeel te vellen over ‘For Emma, forever ago’. Want voorlopig weet ik het niet wat ik aan moet met deze plaat. Of wil ik het misschien niet geweten hebben omdat de miezerigheid en de wanhoop op deze plaat me te zeer confronteert met mijn eigen ellende?

80. Bobbie Gentry : Ode to Bobbie Gentry – The Capitol Years

Het is gewoon een schandelijke schending van de mensenrechten dat sommige platen niet meer verkrijgbaar zijn. Ik wilde aanvankelijk tegen beter weten in de klassieker ‘Ode to Billy Joe’ van Bobbie Gentry kopen, maar Peerke had me gewaarschuwd: die plaat is nog moeilijk te vinden, en inderdaad: ik diende me tevreden te stellen met deze compilatie. Het heeft er alleen maar voor gezorgd dat ik nu nog meer goesting gekregen heb om de eerste studioplaten van Bobbie Gentry te pakken te krijgen.

81. The Butterfield Blues Band : East-West

Naast Peerke en Guy, is ook Martin Pulaski een Held. Dankzij zijn boeiende verhalen maakt ook hij nitwits als ik warm voor platen waarvan ze anders niet eens het bestaan zouden geweten hebben. En in dit 42 jaar oude geval zou dat doodzonde geweest zijn. Ik vraag me af hoe ik begot 34 jaar heb kunnen overleven zonder ’East-West’. Hulde aan het Sundazed label dan ook, dat de laatste jaren al heel wat vergeten klassiekers terug heruitgebracht heeft op vinyl! Dankzij East-West heb ik overigens eindelijk nog eens mijn Jimi Hendrix cd’s beluisterd. ‘Mary, Mary’ lijkt me dan ook de blauwdruk te zijn geweest voor Hendrix zijn ‘Foxy lady’ (en het titelnummer voor ‘The end’ van The Doors).

5 gedachten over “WEG met de Koopkracht ! Week 21

  1. Het Australische label Raven heeft een twofer uitgebracht van haar tweede en derde LP. Delta Sweete is mijn favoriete plaat van haar. Local Gentry is minder, vooral omdat er wat teveel Beatlescovers op staan.

    Like

  2. nog wat tijd geven. ik vond hem bij de eerste paar beluisteringen ook niet goed, maar hij heeft me langzaam maar zeker bij mijn nekvel gegrepen.

    Like

  3. als fan van TV on the Radio wist deze EP me al van de eerste noot te boeien..
    misschien moet ik ook wel ies naar de teksten beginnen luisteren ­čÖé

    Like

  4. ‘Fancy’ van Bobbie Gentry is nochtans ook wel mooi, met een heerlijk kitscherige hoes en met een fijne versie van ‘He Made A Woman Out Of Me’.

    Voor mij begint Bon Iver al wat van zijn geheimen prijs te geven.

    Like

  5. Ik weet het niet. Het lijkt me typisch een plaatje van deze moderne muziektijden en zal dus naar alle waarschijnlijkheid maar een beperkte houdbaarheidsdatum hebben. Het verhaaltje erbij lijkt me net als bij The Felice Brothers ook al zo over geromantiseerd. Maar misschien ben ik gewoon te wantrouwig. We zullen zien. Wordt komende winter vervolgd. Als het nog eens een ouderwetse ongemeen harde winter wordt, tenminste.

    Like

Reacties zijn gesloten.